jakos tak to widze Malgosiu....popatrz jeszcze raz na ten wiersz, cos by mu sie zdalo poprzestawiac :)) nie śmierci się boję/ w długie zimowe miesiące/ lecz samotnego umierania/ czekania na ostatni oddech/ i słow uwięzłych w gardle/ bez pozegnania

zgłoś

nie śmierci się boję lecz umierania = powolne umieranie, samotne, chyba wszyscy tak mamy...

zgłoś

śmierć nie boli, umieranie tak!

zgłoś

Szel, oczy jak pustynia, G_L_C dzięki Wam za komentarze!

zgłoś

samotność łóżka zawsze jest krzykiem naszej bezradności

zgłoś

Nawet jak nie jesteśmy samotni, granicę życia i śmierci przekraczamy sami.

zgłoś

Smutne prawdy:)

zgłoś

"nie śmierci się boję lecz (...) pożegnania"

zgłoś

Dwa różne światy, a jeden gorszy od drugiego.

zgłoś

Bardzo prawdziwy i przejmujący/ W obliczu śmierci - przejmujacy moment zawieszenia - odczucie dogłębnej pustki - bezradności - bólu - po tej stronie /cienką linię pomiędzy życiem i śmiercią Ci co odchodzą muszą przekroczyć sami..na szczęście jest to zielona linia. / pikny wiersz.

zgłoś

Dziękuję Wam Konradzie Redusie Olszewski oraz Witkacy - za lekturę i za komentarze. Etherial, zaskoczyłaś mnie tak życzliwym przyjęciem. Mam nadzieję, że utwór na to w pełni zasługuje...

zgłoś

Prosty i celny.

zgłoś

Dzięki Jarku, cieszę się, że wiersz trafił do Ciebie...:)))

zgłoś

Bardzo bliskie mi stwierdzenie w wierszu. Boimy się bólu i samotności w umieraniu. Pozdrawiam serdecznie.

zgłoś

Dzięki, Dal!

zgłoś

bardzo mądra treść - dojrzały wiersz że tak powiem

zgłoś

chyba nikt, kto choć otarł się o takie doświadczenie, nie przejdzie obojętnie obok tego wiersza. Gratuluję, Małgosiu

zgłoś

Darku, dziękuję! Aniu, Tobie również. Są w tym utworze autentyczne emocje. Najwięcej między wersami...

zgłoś

:))) Dzięki, Aniu!

zgłoś

jest różnica między umieraniem a śmiercią, ciekawie to przedstawiłaś

zgłoś

Śmierć jest nieodwołalnym faktem, umieranie jest swoistą czynnością przed i w trakcie... Dzięki, slawrys!

zgłoś

Dobrze napisany i wywołuje refleksję bliską każdemu z nas -:) Pozdrawiam :-)

zgłoś

Bosonoga, witam, dzięki za lekturę i zapis własnych przemyśleń...:))) No cóż, z faktem, że kiedyś umrzemy oswajamy się dość wcześnie, ale umierania chyba wciąż boimy się najbardziej...

zgłoś

Znalazłam wreszcie czas Kochani, by zmierzyć się z Waszymi uwagami i propozycjami. Co o tym myślcie?

zgłoś

Małgosiu czytałam wcześniej i pisałam,ale mój komentarz zniknął bezpowrotnie. Teraz czytam ponownie. Jest taki przemyślany, treść pięknie wyrażona, dobre pociągnięcie :)))

zgłoś

Natali, ale ja nie wycinałam żadnego komentarza. Dzięki Natali...:)))

zgłoś

Darku, nie zauważyłam, sorki! A teraz dziękuję:)))

zgłoś

Mnie to się zdarzyło, ale w trakcie pisania, być może było za wiele słów?

zgłoś

Bardzo mi się podoba. Uważam, że wiersz jest minimalistyczny, na pewno nie jest przegadany. Jest formą krótki, jak nasz strach, który dotyczy umierania. Boimy się umierania, ale nie możemy o nim za długo myśleć, to po prostu zbyt przerażające. Dobrze skondensowane przesłanie. Trafia w punkt, słowa delikatne, dobrze dobrane. Żadna z zaproponowanych wersji nie odpowiada mi tak, jak pierwotna.

zgłoś

Dzięki yayme! Ja myślę, że każda z wersji ma coś w sobie, co jest najważniejsze dla danej osoby...:)))

zgłoś

Refleksyjny, ale nie dołujący - i dobrze /takiego krótkiego zdania-podsumowania nie mogłem znaleźć, ale właśnie znalazłem/ Będę zaglądał częściej.

zgłoś

Zapraszam więc!

zgłoś

Dziękuję wszystkim za szybki sondaż. Wracam do pierwotnej wersji. Nie znaczy to jednak, że sprawa tekstu jest definitywnie zamknięta, choć przyznaję, ze w takiej właśnie wersji wiersz był publikowany.

zgłoś

taka śmierć jest nieciekawa, nietelewizyjna, za mało krwi, krzyków. nie umiera żaden celebryta, ot ktoś zwyczajny jak śmierć, czym zaciekawić media? teraz musi być wiele czerwieni, wiele słów, wiele obrazów. o, taka śmierć jest piękna. np Kadafi!czyż nie należy dążyć do pięknej śmierci, po której będą umierającego wspominać jeszcze na drugi dzień? a tak to co? cisza, Pan Bóg albo i nie. oczywiście żartuję, jeśli to żartem nazwać można. pozdrawiam

zgłoś

Andrzeju, cóż, kiedy taka śmierć, choć może i nieciekawa jest najbardziej pospolita... Umieranie szybkie i efektowne dane jest jedynie niektórym z nas... A to, co potem, to już zależy i od naszego życia, i od naszego otoczenia... Pozdrawiam i dziękuję za komentarz.

zgłoś

Ja nawet nie - umierania - byleby prędko ;)

zgłoś

Alutka, młodziutka jesteś, to i śmierć zapewne w dużej oddali. Tylko samobójcy wybierają sobie śmierć, ale tego nikomu nie życzę... Dzięki, Al!

zgłoś

Jak tu nie wierzyć w cuda...:))) A życie, po zwycięskich zmaganiach ze śmiercią to dar, który należy właściwie wykorzystać...;))) Zdrowia życzę, Alu!

zgłoś

piękny wiersz ..

zgłoś

Dzięki An... Piszę dość ascetycznie, nie do każdego to trafia. Cieszę się, że Tobie się podoba.

zgłoś

O, dzięki, Xymo! :)))

zgłoś

poruszył mnie ten wiersz, ponieważ identyfikuję się z peelką...

zgłoś

Dzięki bardzo, ezo**. To dla mnie wiele znaczy. Zdrowia życzę, ez...

zgłoś

Rzeźbo, dziękuję. Pisany z potrzeby serca, może dlatego trafił...:)))

zgłoś

Kilka dni temu odkryłam Ranking Trumla. Nigdy wcześniej tam nie zaglądałam. Ze zdziwieniem stwierdziłam, że mój wiersz jest na trzecim miejscu (29 pkt), teraz zaś nie wiadomo jakim cudem ranking pokazuje, że tych punktów jest 23, co rzutuje na miejsce. Oczywiście nie jest to aż tak ważne, na którym jest się miejscu. Nie powiem, miło jest być niemal na szczycie. Po raz pierwszy udało mi się być tak wysoko i może nigdy więcej tak nie będzie. Ale coś jest nie tak chyba? Albo tu, albo tam...

zgłoś

Tak, masz rację Darku, byłam zaskoczona...:))). Nie wiedziałam, że tak się to odbywa, teraz już wszystko jest jasne. Miłe, że wiersz ci się podobał, chociaż raczej nie mamy wpływu na tego typu wybory. Serdeczności...:)))

zgłoś

Trafione w sedno myśli, gdy człowiek nie może zasnąć a noc dłuży się...

zgłoś

Czytałem opowiadania tych, co na drugą stronę się wybierali. Ponoć nie umierali sami, zawsze ktoś im towarzyszył...ale może jest inaczej...? Nie wiem, nie umierałem. Wiersz jest taki dławiący krtań, przeto więcej nie śmiem pisać...

zgłoś

Mam zupełnie podobnie... Boję sie umierania. Tekst b. mi się podoba.

zgłoś

Trudny temat... Dzięki za lekturę...:)))

zgłoś

podoba mi się tekst. wypływa z niego magia mimo nostalgii.

zgłoś

Trafiasz w sam środek myśli. Niesamowicie...

zgłoś

sedno...prosto, świetnie choć przez to przerażająco Nic o tym nie wspominasz, ale ciekaw jestem do jakiego momentu towarzyszy nadzieja

zgłoś

2 w 1,śliczne i smutne..za duzo czarnych myśli siedzi w Twojej głowie,prawda? Chciałabyś pomóc wszystkim a nie potrafisz samej sobie....Pisz dalej,to wciąga w dół w czarną dziurę i jest niebezpieczne ale pomaga. Pozdrawiam cieplutko

zgłoś

saro1878 na wiele spraw nie mamy wpływu. Czasem coś przygniecie. Na chwilę lub na zawsze... Dzięki saro, że byłaś :)

zgłoś

wróciłam tu znowu, by w spokoju zastanowić się - czego się boję...

zgłoś

Magdaleno, miło, że zajrzałaś... Wiersz jest już jakiś czas na portalu, tym bardziej miło, że ktoś czyta nie tylko to, o co akurat sięgnąć najłatwiej. Ciepluchy :)

zgłoś

:)

zgłoś

zabrałam do ulubionych

zgłoś

Mam te same odczucia. Pozdrawiam:)

zgłoś

dokładnie, ten sam lęk mam

zgłoś