Zmiana sposobu prezentacji
ROZDZIAŁ I
Piękna pogoda, rześka, słoneczna, taka w sam raz dla młodzieży. Można zerwać się ze szkoły, pójść na wagary, upić w lesie, grzeszyć na rozgrzanym runie. Czuję wiatr we włosach. A może w miejscu gdzie być powinny? Drżąca jak osika pedałuję na rowerze. Centrum miasta, południe, wymijam stłoczonych ludzi. Patrzę na nich nieufnie, są bardzo odważni. Właśnie ta ich odwaga tak mnie onieśmiela, zazdroszczę im tych uśmiechów, beztroskich, zdrowych, witalnych ciał. W żołądku czuję wzburzenie. - Cholera jasna. Klnę z rozpaczy po cichu, muszę szeptem, bo jeszcze by mnie zdeptali za wymyślne wulgaryzmy.
W koszyku wiozę książkę. Nową, pachnącą świeżym papierem, z wyraźnym, niezatartym drukiem, w twardej, lakierowanej oprawie. Oh, jaka jestem dumna z tej kosztownej zdobyczy, eksponuję ją, głaszczę niczym dziecko, które dostało nową zabawkę. Czuję ekscytację, otóż posiądę tą jedną jedyną, której mieć nie mogłam. Już kiedyś to czułam, wysysałam z chwili poszczególne segmenty słodyczy. Siedział tuż obok, był nie za wysoki, przeciętnej urody, cały urok tkwił w spojrzeniu – magnetycznym, żywotnym, a za razem obcym i nie zbadanym niczym wszechświat. Do pyzatych kieliszków polewaliśmy słodkie, drogie wino. Dawniej byłam rozpoznawalną osobą, bardzo towarzyską, szanowaną, znaną z czarnego humoru, pełną gracji, wdzięku i o dziwo czaru, którego nigdy nie dostrzegałam. (...)
--- full text ---
Boże!
Gdzie jesteś?! A zapewne gdzieś musisz być. Gdzie schowałeś resztki współczucia? Przerażające jest Twoje dzieło! Ja wiem, że uciekłeś, bo stworzyłeś potwory.
Szpital, oddział dziecięcy, maleństwa do lat czterech. Płacz, wołanie, cierpienie i bolesna świadomość, że się jest porzuconym. Ty matką nie jesteś, egoistką, co najwyżej. Dlaczego drżącymi dłońmi nie ściskasz swego maleństwa? No powiedz gdzie jesteś, co robisz, co się z tobą dzieje? Bo tutaj na pewno cię nie ma. W powietrzu czuć katastrofę zakrapianą tragedią małego człowieka. Dziewięć miesięcy pod twym sercem i nagłe wyrwanie z otchłani. Uciekłaś, bo tylko odchodzić potrafisz. Określenie godne ciebie – suka – samica gatunku człowiek.
Jego krzyk, pustka, łzy słone na twarzy w rozmiarze 92. Małe usteczka wzywające mamę, na tle cichej, uśpionej nocy. Lecz jej nie ma. Wcale cię nie chciała, teraz pewnie to wiesz. Ty jej wybaczysz, bo każdy pragnie być kochanym.
Pozwól, że zniknę, bo nie chcę już słuchać, nie chcę oglądać, lecz na kolanach proszę Boże by suka w matkę kiedyś się przeistoczyła!
Znów powraca - uciążliwy odór zależałego w żołądku alkoholu.
Chciałem uciec, nie raz próbowałem roztrzaskać szklaną taflę egoizmu.
Próbowałem?
Nie, to było coś więcej.
Szarpanina o byt, lecz nie według Darwina.
Pragnąłem aksamitnej nocy i cynamonowego snu.
W rezultacie gnałem boso przez ciernisty gaj, nie mając pojęcia czy bardziej ranią ciernie, czy ostrogi, które dobrowolnie przyjąłem.
Szukam własnego cienia by w końcu odnaleźć siebie.
Gorzki pocałunek na moich wyschniętych ustach.
Krzyczeć? - A po cóż? Czy to coś zmieni?
Prosić o łaskę? - A po cóż? Czy ona w ogóle istnieje?
Jej piorunujące spojrzenie skupione na postarzałej twarzy dwudziestokilku latka.
Gniewna atmosfera w stężeniu równym kwasu siarkowemu.
Szczęściarz?
Zegar tyka, bez slowa wychodzę do pracy.
- Nic już nie będzie tak jak dawniej. Żegnaj. Ciężkie, ociążałe słowa wypadły z jej symetrycznych ust.
Chciałem zaprzeczyć, jednak coś wewnętrznie blokowała, chyba świadomość, że miała rację.
Kilkusekundowa cisza w słuchawce - za wiele dla rozstrojonego organizmu. Piiii,piiii .... piiip - zakończyła rozmowę. Czyżby już miało być po wszystkim? Pięć lat zawracania sobie głowy, by w efekcie końcowym usłyszeć zwykłe - Żegnaj?
Mieliśmy wiele pięknych wspomnień, setki wspólnych pomysłów, tysiące czułych spojrzeń, miliony pocałunków i tylko jedną zdradę. Kto zawinił? Chyba oboje. Zaślepieni wzajemnie blaskiem miłości zapomnieliśmy o tym co najważniejsze - o sobie.
Ładnie umeblowane mieszkanie, gdzieś po pokojach schowani my, a w kątach czająca się rutyna. Najniewinniejszy potwór. Pozwoliliśmy mu skoszotować naszych ciał. I pożarł w ekspresowym tempie.
- Nic już nie będzie tak jak dawniej. Za ciężkie by osiaść na stałe w mózgu. Przeleciało przez przełyk, kwasy by osiaść w jelitach i tam gnieździć się dożywotnio?
Dlaczego nie zaprzeczyłem?
Skrzypek na dachu chwiejnego wieżowca.
Ona w matczynej, intymnej czeluści.
Ja pod stertą liter, słów, zdań, dialogów.
Wino w winie traci cierpkość smaku.
Wina w winie nabiera rozmachu.
Chciałem potępiać tylko potępionych.
Chciałem martwą, zsuszoną dłonią zrywać owoce z drzewa
poznania,
Lecz klakson intuicji oznajmia o poranku,
Że marzeń stos jedynie się powiększa.
Dzień za dniem, ta sama cisza.
Stoisz, bo stać Ci nakazano.
Kierunek przepaść, na drogowskazie szarym.
Skoczysz? - Ty nie skaczesz.
W blasku ksieżyca Jego twarz jest bliższa.
Na stromym zboczu za wiele ryzyka.
Przepaść nieznana, drwiąca tajemnica.
W promieniach słońca jego dłoń gorąca, ogrzewa myśli ciężkie, ociażałe.
Na brzegu zbocza wiatr zbyt ryzykowny.
Pod Waszą gwiazdą życie wolniej płynie.
Krawędzi kontur kusi drogowskazem.
Lecz skoczyć w przepaść samej, tak samotnej,
To skoczyć w próżnie kolorową.
Ach! W Jego ustach tęcza nad tęczami.
Przepaść ryzyka niech przywdziewa płaszcz.
Bo w Jego oczach Wasza przyszłość żyje,
Więc dla ryzyka nie niszcz trwałych chwil.
Zwieszam głowę.
Szukam intensywnie siebie w labiryncie tęsknot.
Nie ma - i już.
Lzy cisną się do oczu - czuję jak pękają poszczególne skorupy wrażliwości.
Drżącymi dłońmi próboję układać puzzle.
Naiwniak.
Bezsilność ogarnia członki.
Dzieciecy płacz balansuje w psychice. Smutne echo.
Stało się. Rozebrane do naga oczy ujrzały ogołoconą prawdę. Chciałem za wszelką cenę zakryć ciemne, bezdenne ujście łez, lecz skrępowane dłonie nie potrafiły pokonać pętów. Tyle wrażliwości? I po co? Ludzka pięść niszczy zarodek kreatywności.
Poznać strach, ten skryty w czeluściach umysłu i umieć jeszcze raz usnąć. Podziw dla herosów. Obok gwałcą kobiety. Krzyk, płacz i niezapomniana bezsilność wiszącą w atmosferze. Ciarki na skórze, których nawet nie rozgrzeje ciepło matczynej miłości. Wymiotuję, spoglądam na produkt nienawiści - poszczególne obrazy, ktorym kwas żołądkowy nie dał rady śmieją się bestialsko mojej zrozpaczonej twarzy. Czuję nadlatującą kulę. Mija pot na skroni. Odrzucenie. Nie dane mi zostać jej kochankiem.
A gdybyś ty Malutki ubrał w przyszłości maskę oprawcy? Jak wielką krzywdę wyrządziłbyś memu upośledzonemu sercu? Nie myśleć, nie przewidywać, nie ulegać możliwością.
Żal? Coś ponadto. Uczucie dominuje słowa. Biegnę, przekraczam bramę, kolczasty drut złowrogo błyszczy zębami przypominając o przeszłości. Zbrodnie zapisane krwistym atramentem. Dziecięce buciki, damskie spódnice, męskie, złote zęby...w tle kominy. To nie wszystko, tysiące miejsc o podobnym charakterze. Pragnę oczyszczenia!
Piąty prysznic, druciana myjka zdarła naskórek. Dlaczego nic nie uleglo zmianie? Wiesz! Tego rodzaju emocje puszczają korzenie w najgłębszym miejscu (...)
--- full text ---
„Nie mam zamiaru
spełniać czyjś oczekiwań, w życiu nie chodzi o to, by sympatię zdobywać. Więc,
czasem ktoś zarzuci ci egoizm. I co z tego? Masz wszelkie prawo do tego, by się
bronić.”
ELDO
Powietrze było wilgotne,
zimne i ciężkie, mgła ociężale spoczywała na ulicach pozornie uśpionego miasta.
Rozmowy drzew przypominały wojenną konspirację, o której babcia często
wspominała za życia. Coś w tych szelestach było ponadczasowego, inspirującego,
a za razem ekscytującego, ale współczesne, podupadłe na sile, bezużyteczne
kłody, to nie ci czarodziejscy, wręcz magiczni leśni wojownicy z opowiadań
babci.
Szedł wolno, nie miał celu, rodziny, perspektyw. Mgła
pieszczotliwie obejmowała jego wątłe ramiona przypominając o braku horyzontu.
Dawniej był autorytetem, własnym władcą, mężem, ojcem. Wszystko jednak utracił
w szybkiej, pozornie nieistotnej chwili. Cele zatraciły się za metalowymi
kratami, odeszły w przeszłość jak dzieciństwo i dojrzałość. Czuł się pod każdym
względem Nikim. Uczucie to, tak głęboko w niego wrosło, że szczęście dni
minionych stało się niemalże w całości czymś niewyraźnym, zamazanym,
nieodczuwalnym. Więzienie było dla niego szkołą przetrwania, w której nie zdał
końcowego egzaminu.
Mieszkał w kawalerce,
umeblowanej (...)
--- full text ---
Spojrzenie mało wyraźne. Jeść, pić, jeść znów pić, pić i po raz wtórny pić. Stan nietrzeźwości nikogo nie dziwi. Próbowałem wielu rozwiązań, ale człowiek zawsze wraca do początku. Choćbym nie wiem jak szybko biegł, to niewidzialna ręka pragnień przyciągnie mnie ku sobie.
Mam dość słuchania politycznych wrzasków. Hańba, której nie można zmyć wodą jak grzechu pierworodnego. Ośmieszają głownie nas, siebie chronią immunitetami. Europa, a my jej sercem, które płowi się w kpinie i kłamstwie. Czy kiedykolwiek zmądrzejemy?
Twarz zrozpaczonego. Oczy zamknięte w potrzasku. Daję sobie szansę. Wmurowane, szmaragdowe usta na wyłączność oddałem jej. Szukam ciała w labiryncie zmysłów. Powolne sklejanie członków odbywa się początkowo w żołądku, następnie w ustach by ostatecznie skonać w mózgu.
Cienka bibułka szeleści pod ciężarem palców. Lepki filtr ozdobił suche wargi. Smak tytoniu gorzko osiadł na języku. Krótkie niedotlenienie. Zatrzymać chwilę. Degustować poszczególne doznania.
Obłęd percepcji. Szara, bezgwiezdna noc. Sygnał karetki wbija w umysł igły niepewności. Aura napięcia opanowując pokój postanawia po chwili opaść. Naiwnie zapadam w półsen. Minuta drzemki i gwałtowny podryg mięśni. Dziś nie zaznam łaski snu.
Odbieram bodźce. Gwałt, śmiech, płacz, nadzieja, mord, radość, zdrada, wierność... Bilans strat i korzyści. Czy warto?
