witaj, Zuzanno :) W moim rodzinnym domu przed wielu, wielu laty w pracowni mojego taty też stała taka ogromna ciężka popielnica, prawie zawsze wypełniona, Aż teraz zdumiewa, że w tamtych czasach było takie normalne i oczywiste, że dorośli palą papierosy; jako dziecko nie pamiętam, żeby mi przeszkadzał dym albo smród z petów. A przecież musiało tak być. W ogóle o tym nie myślałam i nie mam pojęcia co się z tą naszą popielnicą stało, dopiero Twój wiersz mi tamte czas przypomniał :)

report

...Aniu, mam wielką słabość do rzeczy z historią. kiedy nie mam pojęcia do kogo należały, fantazjuję na ten temat...A popielnica była Taty od zawsze...też nie pamiętam, żeby mi Jego palenie przeszkadzało, raczej ciekawiła mnie pasja, z jaką zaciągał się dymem... Dziś po niedawnej śmierci jest u mnie na stoliku, ilekroć na nią spojrzę, widzę Tatę, jeszcze młodego.....Póżniej starszego...ale ciągle z tą popielniczką...Palił dużo i namiętnie, nawet tuż przed śmiercią w wieku osiemdziesięciu lat. Dla mnie ta duża, fajansowa popielniczka jest bezcenną pamiątką po Nim...stąd ten tekst...Twoja rodzinna pamiątka pewnie gdzieś jest...i może się znajdzie...Pozdrawiam ciepło.:)

report

U mnie też była. I cieszę się, ze nastały czasy, gdy można popielniczki w domu po prostu nie mieć ;) (i nie jest to niegościnne czy jakoś tak ;)

report

...można... można...jeśli nikt nie pali...towarzystwo jest zdrowsze...jak- nie wiem, czy słusznie - zakladają lekarze...;)

report

Popielniczka w domu dziś to towar luksusowy :)

report