Bardzo dobry wiersz. Gruntownie przemyślany. I mądry, że tak powiem.

zgłoś

Szalenie mi się to podoba. Zgadzam się w pełni z przedmówcą.

zgłoś

No, wyjątkowe stężenie substancji. Sto procent cukru w cukrze. Ani jednego pudła.

zgłoś

dla mnie rowniez kwant z tego wiersza da sie ulamac. chlone i przenikam lecz swiat w tym wierszu calkiem duzy... zdecydowanie klasa wyzej niz wzrok siega. pozdrawiam

zgłoś

Smakowite, Van Gogh dałby uciąć ucho:) Dobry wiersz :) Pozdrawiam serdecznie:)

zgłoś

Serdecznie dziękuje za świetne komentarze. Van Gogh fascynuje mnie od lat, ale mimo wszystko nie oznacza to, iż łatwiej uchwycic ducha tego genialnego malarza. On sam jakby momentami zaprzeczał temu odpływając w niepoczytalnośc, lub "innego rodzaju świadomośc", ale jego wyostrzone zmysły malarskie przecież do końca funkcjonowały i wyprzedzał ówczesne pojmowanie sztuki (przynajmniej o kilka dekad). Inna sprawa to wrażliwośc na grę światła jaką wykazywał ten Holender wychowany w kraju o klimacie morskim i wietrznym, ale z najbogatszą po Włoszech tradycją malarską--i potem wpływ słońca Prowansji. Jest jeszcze wiele fascynujących aspektów z jego życia, ale to już innym razem (lub w innym wierszu). Pozdrawiam,

zgłoś

Panie Adamie, dziękuję za szczerą zachętę i wiarę w to, co piszę. Słabe momenty, cóż, zdarzają się, ale jak Pan słusznie zauważa, można to wyeliminować. Cóż można powiedzieć o pisaniu wierszy? Niektóre piszą się łatwiej, te, które nosiliśmy w sobie wystarczająco długo, ale zdarzają się też trudności szczególnie, gdy temat gotowy a forma wymuszona. Ale i tutaj zwykle pomaga czas. I wtedy już tylko publikować a krytyk lub czytelnik powie nam o swoich odczuciach. Na tym portalu przynajmniej:) Serdecznie pozdrawiam,

zgłoś

To na tym polegała wielkość van Gogha. Dziękuję za olśnienie. Pozdrawiam!

zgłoś

Czytałem ten wiersz po raz kolejny, a jakby po raz pierwszy, jest wielki, intensywny, wiem, że znowu mnie zaskoczy!

zgłoś