Tym razem nie będę się czepiać formy, gdyż Twój wiersz mocno mnie poruszył. Rzadko piszemy o starości, a przecież wszyscy do niej zmierzamy. Do młodości się przecież nie cofniemy… Pozdrawiam serdecznie :)

zgłoś

I mnie wiersz poruszył...

zgłoś

Ten wiersz ma dla mnie wartośc emocjonalna i to czasem więcej niż forma. Dziekuję za przystanięcie a to ...moja praca. Pozdrawiam ranne ptaszki:)

zgłoś

przejmujący, szczególnie dla mnie. Mam 91 letnią babcię, z którą jestem emocjonalnie związana, więc odbieram to wszystko w dwójnasób :)

zgłoś

Wyjątkowo trudne tematy, ile nja juz sie oto naocierałam, już jako młoda osoba. Jako dziecko myślałam, że mnie to nie dotyczy - tak to jest. Małgosiu, jakie to piekne, że masz jeszcze babcie. Mówi się o tym, że : jezeli odchodzą dziadkowie - odchodzi dzieciństwo, jeżeli rodzice - to część z nas...

zgłoś

co ja tu popisałam, jakiś totalny melanż, chyba zmęczenie...

zgłoś

i nigdy nie będziemy,bardzo dobrze o tym wiem.

zgłoś

Ze starością stykam się codziennie, wiem o czym mowa. Twoje słowa są miękkie, subtelne, a starość jest szorstka, niecierpliwa, często nieznośna, odcinamy się od niej, ale ona od nas nie!

zgłoś