Olu, taka kolej życia. Przyjdzie czas, minią lata buntu i znów się przytuli - na pewno :-) Jestem matką synów.

zgłoś

Witaj ALEKSANDRO. Matczyne uczucia są takie niesezonowe.....Trwają i trwają. Rozumiem Twoje obawy.....Pozdrawiam.

zgłoś

Olu, przezywałam to samo, a troska - trochę inna - pozostaje do końca naszych dni. Witaj, Olu :)

zgłoś

Też mam synów. I powiem Ci - nie wybaczaj. W tym sensie - skreśl to słowo. Bo tu nie ma nic do wybaczania. To nie dzieje się przeciwko Tobie. Chowamy dzieci dla świata. I tam mają iść. Tam się kierować. Co nie znaczy, że nas zostawią, zapomną. Ale tu nie ma nic do wybaczania. Pozdrawiam serdecznie :)

zgłoś

;- ))))

zgłoś

Aleksandro, czesto ciesze sie z mojej "nowej wolnosci". Moje corki sa bardziej samodzielne, rozkladaja skrzydla...i to jest piekne. I jak ciekawe, ze wiele sytuacji podobnych do wlasnych, w tym chaosie uczuc itd. :) Troska pozostaje, wazne jest jednak wzajemne zaufanie. Dobrego wszystkiego :)

zgłoś

matka pozostanie najważniejszą osobą, choć boli oddalenie, brak dotyku....

zgłoś

pięknie ...innego słowa wykrzesać nie potrafię, dziękuję za chwile czytania, pozdrawiam.

zgłoś

to trudny moment dorastanie dzieci, często zbiega się z wyrastaniem z małżeństwa, ale płacz? Wiersz bardzo sentymentalny i osobisty - coś zrobiłabym z tym "choć często płaczę" i to wybaczam wydaje się prowokować poczucie winy z powodu wyrastania. Mama weź się w garść :)))

zgłoś

Dziękuję za ślad, biorę się w garść:) Bosski pozdrawiam diabelnie:)

zgłoś

skąd ja to znam - a może warto popatrzeć na dzieci i przypomnieć jakim się było w ich wieku ;)

zgłoś

Mam dziewczynki, a one zawsze są "przylepki". U dzieci są okresy buntu, ale to mija i mama zawsze pozostanie mamą, tą naj... ładny wiersz. Pozdrawiam :)

zgłoś