moskwa – berlin – rio de janeiro - Ustinja21 - poezja

Regulamin
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.

	Ustinja21
	WSZYSTKIE PRACE Poezja (211) Proza (9) Dziennik (4) Fotografia (22) Pocztówka poetycka (9) Handmade (68) O autorze Znajomi (28)

11 października 2011

Ustinja21

moskwa – berlin – rio de janeiro

życie w takim miejscu wymaga koncentracji
spuść je z oka a wielbłąd i stado tłustych krów przejdą
przed twoim nosem w ucho
igielne którym cerujesz swoją
rzeczywistość.

to wszystko czym chciałam tu płakać,
jutro przyjdzie poważniejszy wiersz
i będzie załatany na cztery spusty.

teraz
jedz jabłuszko póki gorące
sumienie nie wypali ci pestek na czole.

uważaj pod nogami zabliźniło się człowieczeństwo.
patrz w serca pod wiatr i na oślep. za każdym razem w innym języku.
do utraty duszy.

18.08.2011r.

11 października 2011 o 22:41

czas niepokoju

11 października 2011 o 22:44

Za dużo niepokoju. Chodzę nabuzowana, jak wulkan.

11 października 2011 o 22:55

W "zamkniętym na cztery spusty" "spust" oznacza część zamka, tę, która szczęka przy zamknięciu. Co mam zatem zobaczyć, gdy czytam o "wierszu załatanym na cztery spusty"? Coś dziś we mnie ma ochotę wołać o teksty, w których słowa nie olewają aż tak rzeczywistości. Cóż mi po słowach, które przy bliższym spojrzeniu okazują się tylko ładnie wyglądającymi literami? Dobrego.

11 października 2011 o 23:01

пусть будет :) miło, że wpadłaś ze swoim zdaniem na temat formy :)

11 października 2011 o 23:04

usti, ale to nie jest forma, to jest istota ? czyż nie?

11 października 2011 o 22:58

trzeba powiedzieć po prostu - dziwaczne

11 października 2011 o 23:00

sęk w tym, że to nie jest dziwaczne. litery nie są dziwaczne

11 października 2011 o 23:02

Jeśli człowiek jest dziwny, to i teksty dziwne pisze :)

11 października 2011 o 23:04

dziwaczne rady dla potencjalnych czytelników

11 października 2011 o 23:05

ej. Młode, jakieś facecjonistyczne się robisz? fajne :)

11 października 2011 o 23:11

Nie ma rady, wiese, trzeba się do życia uśmiechnąć, zwłaszcza po szyciu :) Bo blizny się szybko ulatniają z pamięci ludziom :)

11 października 2011 o 23:15

Ech, Ustinja, dziwność to dla mnie naturalny stan świata w ogóle, zatem i ludzi, więc żadna trudność, heh. Ja tylko tęsknię za tekstami, które ją nieco dyskretniej ogłaszają. Bo tych coraz mniej.

11 października 2011 o 23:15

Zrozumiano. Zapamiętano. Postaram się bardziej na przyszłość ;)

11 października 2011 o 23:04

a dla mnie to bardzo ciekawy wiersz :))

11 października 2011 o 23:06

pewnie w miejscu cerowania uchem igielnym...hm..

11 października 2011 o 23:11

-.- aj, gryź dalej, co mi tam. nic zmieniać nie będę. niech was te litery nadal dłubią w oczy.

11 października 2011 o 23:15

oj, usti, nie być tak nieugięta :)

11 października 2011 o 23:17

miałem na myśli cały wiersz bo tylko wtedy nabiera sensu, pojedyńczy wers nic nie mówi dla mnie :)

11 października 2011 o 23:16

tak tylko zajrzałam

11 października 2011 o 23:24

Miło i tak zawsze cię gościć. Nawet jeśli dłubiesz palcem między słowami ;P

11 października 2011 o 23:24

Usti nie być nieugięta. Usti spokojnie się uśmiechać :)

12 października 2011 o 12:52

/uważaj pod nogami zabliźniło się człowieczeństwo/ nie rozumiem, ale i nie muszę