|
| |
|
WSZYSTKIE PRACE
Poezja (165) Proza (9) Dziennik (6)
Pocztówka poetycka (2) Handmade (1) O autorze Znajomi (88) Kolekcje (1) | |
chciałam
powiedzieć jak zwykle
czekam na wiosnę z tobą
będziemy się dziwić
że trawa jeszcze zmęczona
i delikatnie
rozdmuchamy tulipany
a ty
niezmiennie rozśmiejesz każdy dzień
później wyjmiesz farby
najchętniej
gdy biało-różowy puch
wyjrzy zza parkanu sąsiada
lecz
gdzieś z tyłu dociera
tłumiona prawda
już nie wypatrzymy
pierwszych hiacyntów
razem
zawieszeni jedynie wiązaniem dmuchawca..
zgłoś
Alciku - wiązanie dmuchawca niestety... słabe :( Dziękuję, wierny czytelniku :)
zgłoś
Przejmujące...
zgłoś
Czy smutne może być piękne ? Tak...
zgłoś
powiem więcej - często to co smutne jest piękne
zgłoś
Oczywiście. Smutek ma ukryte piękno, milczące i tajemnicze.
zgłoś
A może trzeba było to powiedzieć i odczarować rzeczywistość? Poruszający, piękny wiersz...
zgłoś
Ty wiesz.. nawet, gdy nie wiesz..
zgłoś
Dziękuję wszystkim za poczytkę i komentarze :) I pozdrawiam!
zgłoś
prawda smutna, wiersz piękny. pozdrawiam :)
zgłoś
Dzięki, smoczku :)
zgłoś
Ananke- dziękuję za przycupnięcie pod wierszem. Oby jak najmniej smutku, bo czym jesteśmy starsi, tym jest go coraz więcej (tracimy bliskich) :( Pozdrawiam wierną czytelniczkę!
zgłoś
a owszem - czytam wszystko co tu wrzucisz. A co do smutku, ma on wiele twarzy, czasem zwyczajnie jest potrzebny żeby coś przerobić, przepracować, żeby z czymś można się było pogodzić. Po stracie bliskich smutek to chyba za małe słowo.... no chyba że ma się na myśli taki skrót myślowy i kryją się za nim inne, mocniejsze emocje.
zgłoś
tak, skrót myślowy, bo bywają takie mocno rozciągnięte w czasie smutki, które trwają i trwają...Dzięki za powroty! Tym bardziej, że na Trumlu coraz większa pustka. Niestety...
zgłoś
:) no to teraz pełna zgoda. A co do pustki tutaj - szkoda gadać jak o wczorajszym meczu :)
zgłoś