6 kwietnia 2014

poezja

Istar
Istar

sztafeta

trzeba będzie wszystko od nowa.

urodzić się, pozwolić o siebie zatroszczyć,
nadać imię - jaka wygoda, nazwane nie ginie w tłumie.
pierwsze kroki, nie można odejść. pierwsze słowa - zrozumieć.
płacz tylko po to by zaistnieć. radość, krótka jak chwile, których
nie zdołasz zapamiętać. szkoła, po szkole podwórko, w między
czasie oni pozbawiający się uczuć. i ty niczym ramka na zdjęcie. 

dostaniesz swój pokój, żeby się nie chować pod stołem.
radio, zagłuszy ciszę. nic tak nie krzyczy jak wspomnienia.
komputer, żeby wyjść do ludzi, nie siedzieć między nimi.
dorośnij, powiedzą.

i trzeba będzie wszystko od nowa.

urodzić, zatroszczyć się o nie, nadać imię.
jaka wygoda, nienazwane ginie w tłumie.
pierwsze kroki. jszcze nie może odejść, pierwsze słowa,
nie rozumiesz. radość, krótka jak chwile, których
nie zdołasz zapamiętać. szkoła, po szkole podwórko, w między
czasie wy pozbawieni uczuć. i ono, niczym ramka na zdjęcie.
z przyszłości.

Jan Łukaszewski
6 kwietnia 2014 o 10:32

Jaka dobrze ułożona forma zakończona klamrą kompozycyjną i ukazanie przemijania i odnawiania się życia na świecie jak i wewnątrz nas samych. Świetne :)

zgłoś

Istar
6 kwietnia 2014 o 11:40

dziękuję :)

zgłoś

agnieszka_n
7 kwietnia 2014 o 09:29

historia zatoczyła koło... pięknie!

zgłoś

Kontakt z redakcją



Zgłoś nadużycie


Opcja dostępna tylko dla użytkowników zalogowanych. Zarejestruj się