6 april 2014

poetry

Istar
Istar

sztafeta

trzeba będzie wszystko od nowa.

urodzić się, pozwolić o siebie zatroszczyć,
nadać imię - jaka wygoda, nazwane nie ginie w tłumie.
pierwsze kroki, nie można odejść. pierwsze słowa - zrozumieć.
płacz tylko po to by zaistnieć. radość, krótka jak chwile, których
nie zdołasz zapamiętać. szkoła, po szkole podwórko, w między
czasie oni pozbawiający się uczuć. i ty niczym ramka na zdjęcie. 

dostaniesz swój pokój, żeby się nie chować pod stołem.
radio, zagłuszy ciszę. nic tak nie krzyczy jak wspomnienia.
komputer, żeby wyjść do ludzi, nie siedzieć między nimi.
dorośnij, powiedzą.

i trzeba będzie wszystko od nowa.

urodzić, zatroszczyć się o nie, nadać imię.
jaka wygoda, nienazwane ginie w tłumie.
pierwsze kroki. jszcze nie może odejść, pierwsze słowa,
nie rozumiesz. radość, krótka jak chwile, których
nie zdołasz zapamiętać. szkoła, po szkole podwórko, w między
czasie wy pozbawieni uczuć. i ono, niczym ramka na zdjęcie.
z przyszłości.

Jan Łukaszewski
6 april 2014 at 10:32

Jaka dobrze ułożona forma zakończona klamrą kompozycyjną i ukazanie przemijania i odnawiania się życia na świecie jak i wewnątrz nas samych. Świetne :)

report

Istar
6 april 2014 at 11:40

dziękuję :)

report

agnieszka_n
7 april 2014 at 09:29

historia zatoczyła koło... pięknie!

report

Contact with us



Report this item


You have to be logged in to use this feature. please Register