Celnie!

zgłoś

super

zgłoś

ten chłopiec to pewnie słodyszek.

zgłoś

Smutne, że tylko szybę zamiast smakowitego ciacha. Pozory, imitacje i złudzenia. Pozdrawiam:)

zgłoś

Smutna miniatura, jeszcze bardziej dociera, kiedy zobaczyć taki obrazek w rzeczywistości, lśniące połyskliwe imitacje robią wrażenie, mają za zadanie kusić i napędzać klientelę, trudno czasem rozeznać, co jest w tym dzisiejszym świecie jeszcze prawdziwe, a co już nie. Dorosły ma problem, żeby się w tym wszystkim połapać i odnaleźć, a jest jeszcze kwestia tego, że przecież nie wszystkich na to stać, starszy przybierze maskę i schowa własne uczucia, a dziecko, dziecko jest po prostu szczere. Zatrzymałeś mnie tą miniaturą. Pozdrawiam :)

zgłoś

I ja bardzo dobrze pamiętam takie plastikowe owoce i kwiaty, mama gdzieś nadal przechowuje takie rzeczy, ale to skłonność starszych ludzi do magazynowania, składania takich wątpliwych pamiątek po dawnym, kiedyś były zupełnie inne czasy. Pomarańcze, banany - pamiętam były dostępne tylko od wielkiego święta. Powspominałam przy okazji, dziękuję :)

zgłoś

:) Tym razem płomienna mowa:d z Hyde Parku. Za możliwe dyskomforty z rozgadania przepraszam z góry, z dołu, z boku, z przodu, z tyłu, i skąd się tam jeszcze da. Jednak, i temat bardzo mi nieobojętny (buntowałam się nieraz sama właśnie z niego/wobec niego), i mieszanesąuczuciame;) przed Twoją witryną z zajączkiem, i - taką babę raczej daleką od entuzjazmu, ciekawi Twoja odpowiedź. A mieszane chyba dlatego: można mieć wrażenie, że Obserwator, Wierszowy Człowiek, który mówi o Chłopcu, tak się starał o migawkę-z-zewnątrz i tak uczciwie unikał ocen, że w końcu zostaję bez gruntu pod stopami/oparcia. Dla siebie, kolejnego obserwatora. I dla liryki, z natury miłującej subiektywizm. Bez słyszalnych, bodaj najciszej, intencji. Bez punktu widzenia, sygnału o miejscu, z jakiego się patrzy lub - gdyby kto wolał, powiedzmy - jest patrzone. Z jednej strony, rozumiem: sama wolę w pisaniu usuwanie się w cień - gdybym wybierała zajęcie w teatrze, to (jako się tu już kiedyś rzekło, ale tu na tyle ważne, skąd nadaję, że powtórzę) najbardziej odpowiadałaby mi pozycja reżysera światła do spektakli: dać postaci takie światło, aby mogła być/pokazać się jak najpełniej. Z drugiej strony /przebiega na drugą:D/, może właśnie z zaledwie przeze mnie muśniętej wiązki skłonności, by samej znikać dla postaci /bo kto z widzów podczas spektaklu będzie sobie zawracał głowę twarzą oświetleniowca? I słusznie ma ją gdzieś/ wynika myśl, jak ważne, skąd, jakie, po co światło pada na bohatera. Tak czy inaczej, zechciej spojrzeć, Wieśniak, wracamy do kruchego lodu odpowiedzialności za intencje własne obserwatora - choćby skrywał się w najgłębszym cieniu, punkt widzenia pozostanie koniecznością światłocienia, że tak sobie rymnę. Tu jakby oddano pole słońcu. Bez cienia. I niby fajnie. Hm, być może tak fajnie, jak ze zwierzątkiem, z chłopczykiem i szybą: gdy spróbuję naprawdę polizać obraz, realnie poczuć, czym jest, okaże się, że wchodzę w coraz popularniejszy slogan: "interpretacja dowolna, drogimójczytelniku". Co mz przegina do asensu: co ma interpretację dowolną, przestaje znaczyć lub, heh, jest tylko na niby, iluzyjnie. Sam wiersz staje się wzorem tego, o czym mówi: atrapą znaczenia. Dokończę tam, gdzie: "to chłopiec który jeszcze wierzy w to co widzi".

zgłoś

aż się oblizałem po konsumpcji mini-wiersza.

zgłoś