Nie wiem czy ma sens odgrzewanie kotletów, tym bardziej, że swego czasu ten tekst znalazł tutaj zadowalający mnie oddźwięk. Tym bardziej, że Szel swoim limerykiem skłania mnie do wrzucenia wiersza, którego nigdzie nie można przeczytać obecnie a tutaj tez został niedostrzeżony. A przecież bez sensu byłoby wrzucać ponownie wszystkie wiersze, które powodowany "zmęczeniem trumlowskim" stąd usunąłem.

zgłoś

usta nienaturalnie otwarte

zgłoś

dziękuję

zgłoś

dziękuję,

zgłoś

skoro nie dziecko ( to czemu powtórzenie nie dziewczynka skoro ona to też dziecko ) co może tak bardzo rosnąć w naszej głowie i ulecieć ustami jeśli ktoś pomoże je otworzyć -kojarze samotność i morze i starość ale to ma być on może to wszystko łączy strach który siedzi w zamknięciu a może inna siła nasilająca się aż nasz umysł będzie zbyt mały by zrozumieć -tak jak i moje chęci rozwiązania tej zagadki -wiersza

zgłoś

Darku, ja Ci bardzo dziękuję, że pochyliłeś się nad tym wierszem, że zmagasz się z jego wersami, by zrozumieć. Zacznę od puenty, czyli od końca, czyli od śmierci, takiej jaką popełnił Ernest, samobójczej. Peel w tym wierszu też popełnia samobójstwo, bo chociaż nie jest dziewczynką, którą może porwać czarne bmw, ani dzieckiem z wołgi, to jednak boi się tak sama, a później jeszcze bardziej, tak bardzo, że dlatego lęku szuka ujścia, i otwiera mu usta, jak Hemingway. Człowiek boi się zawsze, lęk jest zakodowany w naszej pamięci, ale bywa, że go przerasta.

zgłoś

Czarna wołga to już legenda rozpowszechniana w Polsce, mówiąca o kursującej po mieście czarnej limuzynie z zakonnymi siostrami lub księżmi, którzy rzekomo porywano dzieci. Natomiast wersja z czarnym BMW funkcjonuje do dzisiaj. Tym razem jednak pasażerami pojazdu mają być mężczyźni, porywający młode dziewczyny, które następnie są sprzedawane do burdeli

zgłoś

Fakt faktem, że jest w tym wierszu pewien rozstrzał w obrazach, którymi się posługuje. Pierwsze cztery wersy sytuują go w kontekście irracjonalnych lęków związanych z legendami miejskimi, potem dokonuje się wiwisekcja strachu i na końcu troszkę ni z gruszki ni z pietruszki Hemnigway i jego strzał w usta. Ja to przełknąłem, ale jak tak sobie myślę w kolejnym czytaniu, to dochodzę do wniosku, że jest tu pewien wprowadzający dezorientację dysonans.

zgłoś

:-)

zgłoś

zmieniłam, pamięć Cię nie myli, Waldku.

zgłoś

przyzwyczaiłaś mnie do dobrych wierszy i do siebie też :):)

zgłoś