mumifikowane-ja bym usunęła. Warto jednak mieć swój port. Pozdrawiam :)

zgłoś

Dokładnie swój port jest zakątkiem do którego zawsze można wrócić. Dziękuje za komentarz.

zgłoś

byleby nie na długo...dobry wiersz

zgłoś

port to miejsce do którego się często wraca ale nie pozostaje na długo zgadzam się z tobą. Dziękuje.

zgłoś

nie wiem kto to kochelt... zaraz go wygogluje...ale i bez tego wiem Edmundzie..ze nabrales ostatnio checi do zycia:) dryfuję* ale to drobiazdzek :)

zgłoś

bliska mi jest Księga Kochelta (lub Kocheleta) do mojej trafiła kiedyś. ciekawe myśli, ale za dużo porostów chyba?

zgłoś

Moja chęć do życia pozostaje nie zmienna ale czasami zdarza się nam dryfować. A z Księgi Kocheleta bliskie jest mi "vanitas vanitatum, et omnia vanitas" - "marność nad marnościami i wszystko marność". A jednak warto żyć !!!Dziękuje za wszystkie komentarze.

zgłoś

Dziękuje jest dokładnie jak napisałeś życie płynie i może tajemnica w tym aby nie płynąć pod prąd lub nie za często dryfować sam już nie wiem ja dopiero się tego uczę nie przerwanie od 60 lat a wciąż tak niewiele wiem ?

zgłoś

Znów z powodu smutnych przeżyć popadłeś w minorową nutę. Przecież wszystkich nas to czeka i każdy zmierza do swego portu z tą tylko różnicą, że jeden ma go bliżej inny dalej. Jak dotychczas nie ma szans na jego ominięcie. Takie strofy zawsze wprowadzają mnie w melancholiczny nastrój i trudno jest się go pozbyć.

zgłoś

Tak jest niechęć do stagnacji powinna być stałym elementem naszej wędrówki. Józefie nie jest to popadanie w smutek tylko kolejna refleksja nad nieuchronnością naszego przemijania.Dziękuje za kolejne komentarze.

zgłoś

Jak czytam dyskusja ugrzęzła w porcie a wiersz jest ciekawy i godny przeczytania. A dotyka tematu nad którym każdy z nas kiedyś musi się pochylić. Podoba mi się ten wiersz choć i tu znajduje fragment który nieco odbiega od całości.

zgłoś

Dziękuje za komentarz.

zgłoś

Raczej księga Koheleta, albo Eklezjasty.

zgłoś