Dla mnie człowiek choruje na świadomość i to jest jego przekleństwo i błogosławieństwo zarazem. Czy my jesteśmy jak zwierzaczki dla jakichś bogów to nie wiem - może tak, może nie. Człowieka ciągnie w te rejony metafizyczne, chce przetrwać, chce, żeby jego życie miało sens. Ale sens to nie to samo co szczęście. A produkcja idzie w szczęście - wynalazek XIX wieku, nikt nigdy nie chciał szczęścia - chcieli zbawienia, oświecenia, pieśni, wiedzy, ale nie szczęścia. O tym ten tekst.

zgłoś

tekst wypowiada to jasno chociaż czy nie wynika z niego ze właśnie w dolinie nie uszczesliwią nas, moze tego nie chcą nawet, O szczęściu można by godzinami. Tatarkiewicz - polecam O szczęściu zdaje się tytuł

zgłoś

Cholera nie nadrobię tych lektur, jeszcze przeprowadzka w tle... z Schopenhauera współczucie i cześć dla Natury, z Nietzschego - nie wiem, jak to wysłowić, może pociąg do pytań krawędziowych... przerzuciłem trochę tego, w tym Biblię i Filozofię Indyjską, ogólnie wydaje mi się życie "chorobą bez kuracji", w pewnym sensie, niejaki Baudelaire pisał o "zdrowych chorobach", mętnie piszę, wiem... albo "optymistyczny pesymizm", jakkolwiek to brzmi... ale to tak na komment, na net, bo są jeszcze inne poziomy tego, nie koniecznie jakieś odjechane, piękno, obecność, przyjaźń, mój "ulubiony bóg" poranek...

zgłoś