Fragment barokowy

Jestem więc mięsem nieco okopconym mówi któraś z dusz
i nie życzę sobie odwiedzin

na moich torfowiskach, na moich bagnach, na moim gnilnym posłaniu
krążą świeże i stare tchnienia

i nie ma nic co trzeba by
wiedzieć -

ot, lalki ze szmat i drutów.

Jakby Bóg przedostał się do mojego oka
a ja miałabym wyssać szpik nicości
polubić własną obojętność
i na jej dnie objąć śmierć -

jak cierniste ziarno w rozpadlinie -
gdy niespełnione nadzieje każą widzieć
ślady życia pod tatuażami blizn.

Być może jednym jest życie
życiem jest ucisk na skroniach
i bieda

i wszystko na co spojrzeć
więc również próżnia
która wygoni mnie
gdzieś