WSPÓLNICY

Odkąd został zatwierdzony do pełnienia i zasiadania na czele państwowej szpicy, dał się poznać z niemiłosiernie paskudnej strony.

Jak znerwicowany owsik snuł się po pałacowych komnatach. Bywał gdzie bądź i widywano go tu i tam, ale najczęściej kręcił się przy schowku na długopis do stawiania krzyżyków.

W odróżnieniu od poprzedniego fajfusa nosił maskę sympatycznego faceta z uzębionym wyrazem zadowolenia zainstalowanym na czas kadencji.

Odznaczał się postawą bacznościową; sprawiał wrażenie cwanego ziomala.

Dyskusja z nim okazywała się stratą czasu, bo nie ulegał argumentom, których nie podzielał.

Nie przemawiał do niego rozsądek. Przeciwnie, miał w zwyczaju dowodzić, jakim jest ideałem, fachowcem i geniuszem co się zowie i jak się patrzy.

Przy okazji nie omieszkał przyznać sobie racji i zwalczać każdą osobę, która go przerastała.

Z tego powodu w pałacowym przytułku znalazło się niewyobrażalne mnóstwo niezguł zatrudnionych na etacie doradcy.

Za bardzo zachwycony sobą, swoim tokowaniem, przebywa w świecie kwestionującym wszystko, co jeszcze nie zostało zakwestionowane i nie potrafi przyznać się do własnych urojeń.
PS
Czy ten, co umożliwił mu publiczny wykon idiotyzmów, nie jest aby jego wspólnikiem?