Poetry

Czu­jesz? Wyję o każde słowo
z lo­sem co du­si mnie fa­tal­ny.
Czuję, gdy sa­ma wciąż na no­wo
szar­piesz się z by­tem niereal­nym.

Czu­jesz? Tak miota mną sza­leństwo.
Her­ku­les stroj­ny w Twoją duszę.
Czuję, jak mi­mo to się boisz
że ni­by nie chcę ale muszę.

Czu­jesz? Wciąż pragnę Twe­go ser­ca.
To nie jest li­tość ani łas­ka!
Czuję, jak przez to się wy­mykasz.
Twarz Twą spo­wija chłodu mas­ka.

Czu­jesz? To wszys­tko jest praw­dzi­we.
Ciebie i mnie – tak sa­mo bo­li.
Czuję, że cho­ciaż wol­ność pachnie
to dob­rze mi w Two­jej niewo­li.

Nie wiem czy czu­cie Twe od­gadłem
– być może to miłości sidła.
Sa­ma wil­czycą będąc czu­jesz
ile zos­tało we mnie z wil­ka.

Odys, marzec 2015 (do Wil­ki: "Czys­te­go Serca")
https://odyssynlaertesa.wordpress.com/2015/03/18/czulosc-2/