Znienacka usiadł na jej piersi
kolorowy, złowróżbny motyl
trzepoczący lepki niepokój,
który osiada i kiełkuje
na żyznej glebie niepewności.
Jak zawsze pojawił się nagle,
na rydwanie aksamitnych słów,
wypowiadanych naprędce,
ni to w poczuciu winy ni strachu.
Z wyćwiczonym od lat uśmiechem,
wyrywała niepokój z korzeniami,
pozbywając się go jak pryszcza.
Pełna obaw zerkała głęboko,
lecz widziała tylko lód, pod którym wrze
dopychana kolanem prawda.
Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Masz skłonność do zaglądania zbyt głęboko. Do szukania dna.
report
być może, chyba każdy nosi w sobie ciekawość odkrycia prawdy i jednocześnie lęku przed nią, bo coś z nią potem trzeba zrobić, przyswoić, odeprzeć, walczyć, udać że jej nie ma itd.
report
niespokojne.. motyl z korzeniami.. :)
report
:) motyl z korzeniami to istotnie niezły ewenement ;) ale chodziło mi o niepokój, lęk
report
to jest czytelne :)
report
:)
report
nie chcemy widzieć co widoczne/ czy słyszeć co aż do nas krzyczy/ gdy odczujemy skutki mocno/ rozsądek budzi się w goryczy//
report
pięknie to ująłeś Apisie ....
report
lepszy złowróżbny motyl na piersi, niż wróbel w garści ;))
report
hahaha nie wiem jak Ty to ważysz, mierzysz i oceniasz, ale skoro tak mówisz, coś musi być na rzeczy ;p
report
Kiedyś gdy siedziałem w parku na ławce, na kolanie przysiadła mi sikorka. To był moment, popatrzyła na mnie i szybko odfrunęła, chyba zrozumiała, że nie jestem drzewem. A btw korzenie są dobre dla roślin ;)
report
:)
report
Ciekawy, piękny
report
dziękuję i pozdrawiam :)
report