Umarli z wiejskiego cmentarza - gabrysia cabaj - poetry

Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.

	gabrysia cabaj
	ALL WORKS Poetry (317) Diary (100) Photography (24) Postcards (6) About me Friends (62)

30 october 2011

gabrysia cabaj

Umarli z wiejskiego cmentarza

Iskiereczka ognia, gałązeczka ziela...

Są. Wciśnięci w ziemię. Przybijani zielonym
gwoździem wciąż od nowa. Przecież kochamy ich
jak smutek, lęk przed wyobrażeniem jutra.

Jakże im tam, w tej zimnej sionce? Może chcieliby
wyjść, zaznać przestrzeni, przewietrzyć ubrania.
A może wina im trzeba i dużo światła, by mogli
rozprostować kości, poprawić włosy, zatańczyć.

Znowu będę tam stać przestępując z nogi
na nogę. I ciasno mi będzie w tym nagłym tłumie
z tablicami na piersiach i cyframi kutymi na czołach.
I chłodno przeważnie, i deszcz zazwyczaj pada.

Później chora jestem od wszystkich zaraz tego świata,
na które pomarli przede mną. A kiedyś wspinali się
każdej niedzieli na wzgórze - jak trawa, po której idę.

.

30 october 2011 at 08:36

Piękne. "Chora jestem od wszystkich zaraz tego świata..." Niedługo sama odwiedzę wiejski i miejski cmentarz i może właśnie tak się poczuję.

30 october 2011 at 08:52

wiesz, Efka - w związku z tekstem przypomniała mi się taka śpiewka z dzieciństwa: iskiereczka ognia, gałązeczka ziela, nikt się nie doczeka mojego wesela, bo moje wesele na smętarzu będzie, na moim weselu sam Pan Jezus siędzie. miłego dnia:)

An - Anna Awsiukiewicz

30 october 2011 at 08:40

Zamyśliłam się:) Pięknie:)

30 october 2011 at 08:53

witaj, An - miło Cię widzieć i zamyśloną, i uśmiechniętą;)

30 october 2011 at 08:44

tak Gabrysiu, wyprowadzasz z ciemności swoim wierszem, wprowadzasz w zadumę ale moja niechęć do cmentarzy nie mija niestety... wtedy bardziej jak zawsze wspominam wspólne chwile wszystkie bo zmarli nie lubią być wybielani, ponoć, dziadek mi to powiedział... ściskam Gab

30 october 2011 at 08:56

też mnie biorą dreszcze, Marzenko...miłego Ci i spokojnego dnia.

30 october 2011 at 09:20

lepiej bluszczowi i czterem porom roku zostawić ich świat, z czystą pamięcią zawisnąć u wzgórza

30 october 2011 at 10:20

piękny komentarz, brrr...

30 october 2011 at 10:36

Ładne. Mnie natomiast ostrzej uzmysławia, że na cmentarzach od lat już nie czuję niczyjej obecności. Przeciwnie, tam ich bardziejniema. Nie tam, widać, są dla mnie żywi. Jeśli wierzyć, że nie pomarli, jasne. Dobrego.

31 october 2011 at 07:23

issa - tam nic nie oddziela grobów od kościoła, jakby już na zawsze zostali w symbiozie.

30 october 2011 at 11:15

portal dziś jest już w pojutrze. Zostawiam ślad:)

31 october 2011 at 07:23

widzę ślad, Wieśku, widzę:)

Wanda Szczypiorska

30 october 2011 at 11:48

Problem w tym, że niewiele z nich tam zostalo, albo i nic. Tamto miejsce dla nich i dla mnie jest zupełnie obce. Zawsze byli i są tu, ze mną.

31 october 2011 at 07:26

tak, Wando - my mamy serca i umysły...

Małgorzata Krupińska-Nowicka

30 october 2011 at 12:29

Pełen życia ten wiersz, mimo wszystko. Ciekawy pomysł...:)))

31 october 2011 at 07:26

kwestia wyobraźni, Małgorzato;)

30 october 2011 at 13:27

Zatrzymuje na dłużej.

31 october 2011 at 07:27

Witku...

30 october 2011 at 16:49

wróciłam tu. znowu. szacunek za słowa, które zostaną na dłużej.. :)

31 october 2011 at 07:55

dzięki, ezo:)

30 october 2011 at 16:50

brawo Gabrysiu za nastroj, slicznie:))) i wiesz ja sie pocieszam, ze ich TAM nie ma, to tylko miejsce spotkan, bo oni sa wsrod nas w tym innym dla nas niewidzialnym swiecie:))))

31 october 2011 at 07:57

tylko od nas zależy, Bazyliszku, gdzie umieścimy zmarłych;)