z monologów. w lesie. - agnieszka_n - poetry

Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.

	agnieszka_n
	ALL WORKS Poetry (229) Prose (3) Diary (5) Photography (7) Books (1) Postcards (4) About me Friends (50)

6 november 2011

agnieszka_n

z monologów. w lesie.

przepraszam, czy mogę się do pana przytulić?

przecież jestem dzieckiem, które
wskakuje za piłką do wiosennej kałuży.
w nowym płaszczyku i kaloszach.

wie pan, ja tak tylko, w międzyczasie
napisałam kilka wierszy. z nudów,
bo akurat padało i jakoś mierził świat.

nieustannie próbuję zaprzyjaźnić się
z pewnym lisem. dlaczego
woli właśnie tę różę?

moje oczy są wciąż szare,
albo bardziej szare, więc dzielę
na strofy i wersy, by to zmieścić.

dobrze, że chociaż milczy i mogę wpleść kręgosłup w jego korę.

2011.

6 november 2011 at 20:19

cudowne, złote Dziecko. przepiękny wiersz. brawo, Agnieszko!

6 november 2011 at 20:22

Magdalo, miło że zajrzałaś. Dziękuję :)

6 november 2011 at 20:23

:-) Tak, to jest prawdziwa poezja! :-)

6 november 2011 at 20:26

Lajano, aż nie wiem co powiedzieć- DZIĘKUJĘ. Dobrego wieczoru :)

6 november 2011 at 20:27

:-) dobrego!

6 november 2011 at 20:29

gratuluję wiersza - przypadł mi do gustu :) jest tu ten kontakt z czytelnikiem i od razu chciałoby się odpowiedzieć -chodż, przytul się - albo czemu ten lis nie chce przyjażni ?

6 november 2011 at 20:30

wiesz, Agnieszko, trochę mi zgrzyta "skacze za piłką do wiosennej kałuży". Widzę "włazi", goni" ostatecznie "wchodzi", ale "skacze" jakoś nie :( gdyby było "skacze po kałużach" - OK, ale skacze za piłką - nie. Pozdarwiam

6 november 2011 at 20:33

a wskakuje?

6 november 2011 at 20:34

o tak - wskakuje jak najbardziej :)

6 november 2011 at 20:36

:) dzięki, aniu :)))

6 november 2011 at 20:37

:)))

6 november 2011 at 20:39

jak ja byłem dzieckiem to biegłem za piłką i zatrzymywałem się przed kałużą a potem wskoczyłem w kałużę i jescze były problemy ze złapaniem w ręce( nie wspomnę o problemach z tyłkiem jak obłocony murzyn wracałem do domu)

6 november 2011 at 21:26

hehe ;D

Anna Maria Magdalena

6 november 2011 at 20:38

super:)

6 november 2011 at 21:28

serdecznie dziękuję :)

7 november 2011 at 08:23

a mnie rozbawił wers z kałużą, mogę to sobie wyobrazić gdyż ;)

An - Anna Awsiukiewicz

7 november 2011 at 08:32

Bosko:) Potrafisz cudnie zaskoczyć:)

7 november 2011 at 12:10

dzięki wam wszystkim za wpis. miłego :)

7 november 2011 at 12:13

:)

7 november 2011 at 12:15

odwzajemniam :) - miłego dnia

Małgorzata Krupińska-Nowicka

8 november 2011 at 23:29

Trochę jak "Poema naiwne" Miłosza...:)). Ładny obrazek

11 november 2011 at 21:27

Wiersz z nutką pretensji, którą może jedynie wysłuchać las. Tak, bo ileż można słuchać samego siebie? Dopóki szaleństwo cierpieniem pląsa. I ona, poezja, ukojenie miedzy porami roku. Na szczęście jest "on", cierpliwy. Autorka jakby przez chwile stara się oszukać, że mogła by bez niej żyć. Oczekiwanie na spełnienie, fajnie przedstawione przez czyste i takie dziecinne nadzieje. Uwaga na lisa, może nawet nie na jednego, stary las dobrze radzi. Warto więc wpleść kręgosłup w pień aż do późnych dni pomarszczonej skóry. To by było na tyle. Cieplutko pozdrawiam.

11 november 2011 at 21:36

lisa można oswoić :))) piękny wiersz Agnieszko, posiedziałam sobie przy nim z przyjemnością :)