nie wiem jak to jest kiedy wojna.
wiem jak to jest bać się człowieka,
że strach spojrzeć w oczy.
a przecież taki sam z krwi i kości.
nie ma takiej broni co dodaje odwagi.
drzewa - uchylone drzwi do nieba,
w oczach dziewczyny drobiazgi,
drzemie w obięciach chłopca,
jakby chciała skonać,
nie kochać.
aż się zaczęłam troszkę kiwać od tych ludzkich niepokojów:)
report
:)
report
"nie ma takiej broni co dodaje odwagi. " bać się człowieka i o człowieka - to tak blisko... PIĘKNY WIERSZ, M. :)
report