Upór

Na gruzach świata wzruszeń zbuduje
nowe życie
Na gruzach samotności zbuduje
stal w ciemności
Na gruzach niestałości zbuduje sobie
gilotynę
Poturlam się na spacer we wspomnieniu – z tatą i dzieckiem moim i psem
staro-nowym pod gwiazdami polany, obok szpitala
..i zrozumie karmienie się nadzieją i zależność od kaprysu losu
pacjentów oddziału onkologicznego, którym się akurat polepszyło
przed jutrzejszym
zejściem być może
Bo łudzić się nie trzeba, bo mieć nadziei nie warto,
bo dotyk skóry to dotyk skóry,
ból to ból, jasność to jasność, wybory to wybory,
powolne wybory czy rezygnacje, ale to ja teraz.. walczę albo nie,
bo żyje dla chwili wolnej decyzji – jutro dziś kiedykolwiek –
aż będzie dobrze.