...w samotnej alei, obok pałacu,
gdzie kiedyś żyły pokolenia arystokratów
gdzie ja spacerowałem
- jako nie wiem kto, może chrabąszcz -
drzewa pamiętają ich
ktoś pamięta dęby
aleja pamięta nas
ktoś pamięta aleję
wszyscy pamiętają siebie
Gdyby droga stała się dla mnie ciałem,
kobietą i przemówiła jak chleb
poszlibyśmy z ochotą wspólnie w nią
na wszystkie strony i czasy
Samotna aleja staje sie zywą istotą - swiadkiem dawnych pokoleń i towarzyszką podróży przez czas..
zgłoś
co za piękne oczy spojrzały się z moją samotną aleją, podzieliły czarem istnienia i życia (się)
zgłoś
spojrzały moją samotną aleją - tak bedzie lepiej
zgłoś