Dziennik

I znowu napisałam cholernie długi i pieruńsko smutny esej o samotności w czterech ścianach i potrzebach takiej żaby. Stwierdziwszy po raz kolejny, "że w sumie kogo to szczerze obchodzi" pomyślałam pozostać przy dwóch losowo z najbardziej trywialnych podpunktów. Cała reszta zmieściła się w klawiszu "Backspace"(bardzo łatwo przyszło mi "olanie" tego w specyficznego manifestu). 

- POTRZEBUJĘ KAWY 
- POTRZEBUJĘ MIĘTOWEGO PAPIEROSA:'D

Generalnie to chorując sobie od tygodnia nudzę się niesamowicie. Nie posiadając w miejscu, gdzie przebywam przyjaciół - jestem sama. A może nie mam ich wcale XD 
Gdy człowiek sam za długo ze sobą przebywa różne złudzenia i deformacje rzeczywistości trzaskają mu głowę. Czarnoscenarzyści to już w ogóle mają swawolę, jak facet wśród kobiet chętnych rozchylić nogi.