Można umrzeć za życia, a i tak nie jest to śmierć ostateczna. Dwadzieścia lat temu coś się wydarzyło, co sprawiło, ze czas "skręcił w bok" , rzeczywistość stała się nieoczywista, wręcz iluzoryczna. Mimo przyjęcia przez podmiot liryczny kolejnej wersji siebie ewidentnie jasne jest, że choć ciało się odrodziło to duch zamarł na zawsze.. Bardzo smutny wiersz o utracie czegoś, kogoś, a przede wszystkim samego siebie, bo nie da się zapełnić pustki, która pozostaje po marzeniach, będących siłą napędową w życiu.. Pięknie.

zgłoś

tak, bywa, że opłakujemy gruzy po marzeniach, a bywa i tak, że sami je zakopujemy i przemalowujemy na czarno, z własnej woli, a są i tacy, którzy mają świadomość, iż pewne marzenia już nie dadzą się spełnić, np. wchodzenie na Himalaje, gdy nie jest się już zbyt młodym i nie ma się odpowiedniej kondycji, mimo wszystko zawsze warto marzyć, ale na miarę swoich możliwości, są takie które wiemy, że są z góry skazane na porażkę, gorycz porażki może być bardzo dotkliwa, nie każdy jest w stanie podejmować takie ryzyko... Wiersz jak zwykle z górnej półki, ciepło pozdrawiam.

zgłoś

Tylko Jezus daje radość:)

zgłoś

Tak sobie myślę, że każdy marnuje przeciętnie 20 lat życia, pijak nie pijak, nie trzeba się zachlewać żeby zmarnować. Może nawet lepiej się zachlewać? Nie, raczej nie. To niedocenianie szarej rzeczywistości. Nie opłakuję gruzów po marzeniach ale że mnie rzeczywistość odbiegła. Miłej soboty

zgłoś