Zmiana sposobu prezentacji
niedospane noce
dawały się odczuć
o poranku w deszczu
co pogłębiał melancholię
gdy uczucie
walczyło z czasem
uderzając w posejdona
i tylko pustka podpowiadała
przytłaczającej tęsknocie
to nie przyjaźń tylko miłość
to nie kłamstwa a nadzieje
dobrych dni
bywały gorsze
które najchętniej
powtórzyłbym
wyjazdy
na imprezy
nocne powroty
i zabawa w ganianego
z rodzicami
dziadek Piotrek
zabierał do lasu
na polowanie
w tajemnicy przed tatą
dawał eliksir mądrości
opowiadał jak było za młodu
z dziewczynami
największe przypały
najbardziej się pamięta
błysk oczu (mani)festuje
celowe popisy
i niemożności ciała
wojny prowadzone z rodzicami
doprowadzały do obłędu
a czas jak na złość
mijał natrętnie
nieszczęśliwe chwile
znikały
w towarzystwie
budzącym grozę
mogliśmy spełnić "specjalny zestaw"
lecz ostrogi zabrakło
niedługo znów spotkam się
z nadzieją
dedykowane dla Natalii :)
żyjąc w świecie cienia
widzimy dzieci
egzystencja chyli się ku
upadkowi
rosnące nadzieje
to jedyne co mamy
szepty rodzą pytanie
co z nami
od kiedy ufność ostatnią rzeczą
którą możemy stworzyć
zwyciężymy albo polegniemy
ocaleni przez anioły
jesteśmy młodzi
opętani gniewem
widziałaś spadające gwiazdy
i zastanawiałaś się nad życiem
mam dużo do poprawy
wiedz że chcę być lepszym
i budzić cię każdego ranka
wiem dokładnie kim jesteś
i dlatego czasami się złoszczę
powinnaś wiedzieć że nie czułem się tak wcześniej
możesz zaufać mi bezgranicznie
nikt oprócz ciebie
nie był tak blisko
wypełniając świat
kolorujesz go uśmiechem
chodzisz po gwiaździstym niebie
i nie boisz się że spadniesz
niesamowite uczucie pomiędzy nami
zawsze podziwiałem cię
że jesteś tak inteligentna
(...)
--- cały tekst ---
szelest błękitnego morza
na ogół spokojnego Neptuna
był drogowskazem
nieszczęście dopisało
tylko ubezpieczonym
przepłynąwszy ocean myśli
wzbudziliśmy klepsydrą czas
i oto jest
dopływ do zapełnionej nicości
przez granice wszechświata
narazie zatrzymaliśmy się
w czarnej dziurze
"zrozumiałem, że jedynie kogo okłamywałem to siebie, bo cały czas wmawiałem sobie że patrycja jest mi obojętna. zrozumiałem że tak nie jest. jest mi światem. boję się że może być za późno" Damian Klekowicki - konwersacja z przyjaciółką..
niezapomniane chwile z tobą
spacery w szumie fal
ławka nad Wisłą
i rozmowa
zakupy w galerii
i oczekiwanie na bliskich
poczułem wtedy
że świat istnieje
wmawiając nieprawdę
najbardziej ranimy siebie
codziennie zmieniamy twarz
przygotowując się do największej roli
i kiedy już ją mamy
modlimy się by odeszła
uciekamy do Krainy Morfeusza
by zapomnieć o realiach codzienności
bo tylko tam możemy
naprawdę odpocząć
nieraz znikamy w mroku
by pojawić się
i świecąc tak jak najjaśniejsza gwiazda
przyciągamy innych
idziemy
przez las smutku
z krzyżem na czele
głośny szept z nieba
i płaczące wierzby
grają melodię do pasji
słychać z oddali
barkę
fale morza
rzucały się na brzeg
a słońce nieprzykryte chmurami
kierowało do wody
czas nagle zmienił bieg
abym zobaczył
co widzę w oczach
galimatiasu
serce połączyło się z rozumem
gdy już wieczorem
przy gwiaździstym niebie
powiedziałaś dwa słowa
byliśmy wtedy
tylko we dwoje
przykryci marzeniami
przychodzi niespodziewanie
i zatrzymuje krwiobiegi
obiega od czasoprzestrzennego
życia
ból spowodowany
niespełnionym marzeniem
niszczy od środka
uścisk samobójcy
