Od bardzo, bardzo dawniej niż dziś - pokręcił łbem co nieco durnowaty miś - zaciekawia mnie, co tak ludzi kręci w zamienianiu jednej (ich zdaniem) wrogości na drugą, identyczną, tylko zmieniającą obiekt.

zgłoś

(i żadnego przymusu odpowiadania, astrit. ja się zastanawiam. bez chęci wymuszania spowiedzi :d Ty możesz milczeć, rzecz jasna, a ja zrozumiem to bez bólu, urazy itp. itd)

zgłoś

NIE MIEŚCI SIĘ, ale co?

zgłoś

POINTA astrit33//:)

zgłoś

POINTA piszesz, w taki zrazie napiszę że podłość trzeba unicestwiać w zarodku inaczej rozlewa się jak EGoZEMA

zgłoś

Człowiek, nie mogąc pojąć pewnych zjawisk, tłumaczył je sobie jako nadprzyrodzoną moc, która jako nadistota, wymyka się zrozumieniu, więc trzeba ją przyjąć za istniejącą nie zaprzątając sobie głowy dociekaniem. Samo słońce było wszechobecnym bogiem: Re (Ra)- egipski, Huitzilopochtli-aztecki, Szamasz-babiloński, Saule-bałtycka, Lug-celtycki, Apollo i Helios-grecki, Mitra-indoirański, Surja i Sawitri-indyjski, Amaterasu-japońska, Sol-rzymski, Swaróg-słowiański, Hunam-staroarabska, Sol-skandynawska. I tyle. Pozdrawiam

zgłoś

Tak samo sporo ludzi jak najbardziej na luziku wyobraża sobie słowo "nic". O jakimś człowieku mawia się "to takie nic". Innych sytuacji, w których "to nic" się pojawia jest taka mnogość, że chyba nikt :d nie będzie miał trudności z przypomnieniem sobie od razu chociaż jednej.

zgłoś

A religie do tego można tworzyć i w przestrzeniach, które ludziom mało kojarzą się z religiami lub wcale. Choć to tylko pozór. Aspekt religijny, niechby i ukryty - najprawdopodobniej będzie miało każde zjawisko, któremu ktoś odda się jak bóstwu.

zgłoś

Plus, rzecz jasna lub niejasna, jak kto tam sobie woli, aspekt fanatyczny, gdy w tym oddaniu zabraknie prawa do wątpliwości, wahania. Gdy zamiast nich pojawia "racja niedyskutowalna". Co to za różnica, w jakim miejscu (głowy, świata)? Czy ma świątynię religijną sensu stricto czy siedzibę świecką z wszelkimi cechami skrajnego zeświątynnienia (= "żadnej możliwości wyobrażenia, że może być inaczej", "że może być inaczej i też okej")? Wg mnie, co do istoty - żadna.

zgłoś

yhm. mnie też zastanawia (skoro już tak się tu rozzastanawiałam na amen ;d), skąd pochodzi poczucie, że nauka jest aż tak odległa od wiary: mnie jeszcze w szkole pouczano, że atom z elektronami, protonami i neutronami to najmniejsze cząsteczki świata i basta. Kto by twierdził inaczej, ten wymyśla bajeczki. Chociaż, jak wiadomo, to żadna prawda. Ech. Świat jest dziwny. Szczęśliwie nawet i w nauce, której potocznie przypisuje się rację bez możliwości podważania, coraz częściej zastępuje się "pewność" kategorią "prawdopodobieństwo". Zatem, "ex cathedra" odchodzi do lamusa w akademiach. To przeświadczenie, że jedynie nauka daje pewność, jest dziewiętnastowiecznym zabytkiem. Który, nie wiedzieć czemu, trwa jak zabalsamowany Lenin.

zgłoś