Moja maska szydzi, ale pod nią kryje się wrażliwiec :))

zgłoś

wycofałam z tekstu maskę wenecką aby nie prowokować niezamierzonych aluzji, które przez przypadek mogły zaistnieć. Wiersz nie był zbyt dobry, więc myślę, że już nic mu nie zaszkodzi.

zgłoś

a sekty?

zgłoś

Jaki mają związek z miejscowym wierszem? Nie rozumiem.

zgłoś

sekty działają na zasadzie kopiuj wklej duszę - czytaj osobowość uległą i posłuszną we wszystkim guru

zgłoś

Czy nie tak właśnie dzieje się w poezji, w której kopiuje się i wkleja duszę z sygnaturą, a nie wiersz? Dusza MojegoJa działa dokładnie jak guru: jeśli Ci się nie podobam, lepiej mnie omijaj, bo inaczej będzie źle.

zgłoś

trochę wyjaśnię to zamieszanie, niki, awatary, są bardzo ciekawe, trochę rzeczywiście jak w karnawale, ale chodziło o to, że byłam wściekła na siebie, że nie odkryłam tej gry na trumlu - kilka awatarów jedna osoba. Krótko mówiąc poczułam się jak nierozgarnięta idiotka. Skoro takie są tu obyczaje, to pozostaje przystosować się i już. Bardzo sobie cenię krytyczne uwagi, one pozwalają się doskonalić, wyczyścić niedopracowane wiersze. Może sama też powinnam się uaktywnić krytycznie. Niestety czuję się mało kompetentna. Awatary świetna rzecz tylko ja myślałam, że każdy publikujący ma jeden głos, a tak to niektórzy mają po kilka, ale czy to ma znaczenie, to tylko zabawa, wzięłam ją zbyt serio. Pozdrawiam najserdeczniej. Nie należy traktować poezji zbyt dosłownie i osobiście. To tylko scenariusze.

zgłoś

a) Nie. Poezja to nie tylko scenariusze. b) Mam i zawsze miałam tylko jeden login na jeden portal, więc w moim wypadku Twoja refleksja nie działa.

zgłoś

przecież całe zamieszanie rozpoczęło się od stwierdzenia, że Sisey i Issa to jedno i podziwu dla kunsztu poetyckiego męsko-damskiego. Dodaję niezwłocznie, że poezję obydwu Ników bardzo cenię, komentarze są wyrocznią, jednak zadziwiły mnie dialogi samej z sobą.

zgłoś

Heh, Barbara. Powtórzę uprzejmie: issa i sisey to dwie osoby. Dwie. Nie: jedna. Co mogą potwierdzić i ludzie w realu. Choćby Miladora, która realnego siseya widziała. Jak mam mówić, żebyś widziała to, co jest napisane, a nie to, co myślisz, że czytasz?

zgłoś

ale to nie ja to wymyśliłam, przecież jestem tu od niedawna. Od niedawna jestem w ogóle na portalach, bo zajmowałam się prozą życia i nic nie pisałam. To jakieś koszmarne nieporozumienie.

zgłoś

skoro tak, to ostatnie płody poetyckie są scenariuszem "Dramatu na portalu" i trzeba to obrócić w żart.

zgłoś

I wg mnie można to nieporozumienie spokojnie uznać za wątek wyczerpany:) Net bardziej niż real takim sprzyja. Między innymi dlatego tak przydaje się w nim dystans. Ten, na który Ty aż tak bardzo się nie godzisz i nad którym ubolewasz. Bez dystansu można by w sieci dość łatwo zbzikować.

zgłoś

ja jestem jeszcze krócej. a nie mam żadnych wątpliwości; issa i sisey to jak mimoza i łopian :)

zgłoś

tu też nie rozumiem, co to ja taka nierozgarnięta jestem?

zgłoś

chcę Ci powiedzieć, żebyś nie wkurzała się na coś, na co nie masz wpływu, wzrusz czasem ramionami

zgłoś

a to dobrze, już się "bałam" jakiegoś podtekstu. :))

zgłoś

dzięki, chociaż po tych wszystkich dyskusjach "poeta" trochę okrzepł, ale są inni, którzy mogą mieć problemy, a przecież najczęściej się tworzy gdy coś uwiera

zgłoś

a ja się nadal podpisuję tylko tak, jak w moich miejscowych komentach: wiersz, któremu każe się rozkwitać w ogromniejącym cieniu nadwrażliwej Gigaduszy Poety, przepimpane ma nie dlatego, że świat roi się od Bestyj bez Serca, czyhających na łup! Ach, Łup z Poety! Ma przepimpane dlatego że może być tylko wyznawcą swojego Gigaguru. Jak może z sensem mówić tekst, którego autor pisząc, patrzy na siebie, zamiast na tekst?

zgłoś

nie załapałam

zgłoś

Chodzi o zasadniczą różnicę w poglądach na twórczość. Składniki pierwszego zbioru to ci, którzy pisząc, powtarzają: poeta. poetatopoetatamtopoeta. Składniki drugiego to ci, którzy mówią: pisanie. Poezja. Składnikom drugiego zbioru częściej zdarzają się sensowne teksty. Bo podczas pisania nie koncentrują uwagi na sobie, tylko na tym, co robią.

zgłoś

hm, tym bardziej nie rozumiem. Poza zbiorami "poetów" i "piszących" jest jeszcze opcja - część wspólna i wiele innych motywacji. Nie da się wszystkiego tak ot maczetą podzielić. Poza dwuwartościową istnieje wszak (słowo archaiczne, podniosłe, do dyskusji nadętych użyte) logika wielowartościowa, która mówiąc przystępnie odcienie szarości przyjmuje. Przetrawię twoje wyjaśnienie. Miło, że się odezwałaś, bo komentarze mimo, że kontrowersyjne są nader interesujące. Dla mnie prawdziwa poezja porusza się w przestrzeniach wielowymiarowych, tańczy na krzywych Gausa i wierzchołkach grafów, niedostępna, tajemnicza jak podziemne korytarze jaskini (ale nabzdurzyłam), wiersze lub lepiej powiedzieć, krótkie teksty z krótkich zbitek słów, to wentyl bezpieczeństwa dla kotłowaniny myśli reagujących na otoczenie. Staram się opakować jak najlepiej umiem i uczę się od mistrzów.

zgłoś

"Dla mnie prawdziwa poezja porusza się w przestrzeniach wielowymiarowych, tańczy na krzywych Gausa i wierzchołkach grafów, niedostępna, tajemnicza jak podziemne korytarze jaskini". Ładne. Tak. Pewnie i tak z nią jest. Tylko jak rozmawiać o takiej pięknej, kiedy ktoś zamiast o niej, chce ciągle o poecie. Wrażliwości poety. Nadwrażliwości poety. Podpisie poety. Itd. Itd. To mniej więcej tak, jakby rozmiłowany w matematyce, chcąc rozmawiać o cudzie na wierzchołkach grafów, słyszał od rozmówcy, przekonanego, że on też o tych wierzchołkach przecież: Tak, tak, grafy. Przecież mówię, że grafy. Znaczy, matematyk. Matematyk. Matematyk. Podpis matematyka. Bo wiesz, ten matematyk ma taką wrażliwą duszę... itede, itepe.

zgłoś

no to może metodą kolejnych przybliżeń - poeta jest synonimem człowieka o określonym charakterze, dostrzegającym to co "przed oczami innych zasłonięte jest". To człowiek, który poza tym to co spostrzega, odczuwa jakby miał wzmacniacz w sobie, jeszcze chce o tym napisać. I tu bym powiedziała o poecie ekstrawertyku, który szybko opublikuje i introwertyku, który do szuflady schowa. Ten co schował to poetycka mimoza do kwadratu i jeżeli już się ujawni to o tym to wierszoklectwo. Przepraszam, że cię oszukałam swoim społecznictwem. Całe życie się wychylałam i bawiłam w obrońcę uciśnionych. Nie pierwszy raz obrywam chyba jestem masochistką

zgłoś

Okej. Pójdę za Tobą. I również Twoimi śladami, którędy byśmy nie szły lub szły, znowu trafimy do miejsca, na które próbuję skierować Twoje spojrzenie. Miejsca, gdzie ekstrawertyk i introwertyk z Twojego podziału /obaj przecież z nadzbioru "poeta" = człowiek z dzikością serca/, znajdą rozwidlenie dróg. Pierwsza zaprowadzi ich do podzbioru nr 1 /poeta.poetatopoetamtopoeta/ druga - do podzbioru nr 2 /pisanie.poezja/. I zdecydują o hierarchii: patrzeć na to, co mnie ktoś robi /podzbiór nr 1/ czy patrzeć na to, co robię /podzbiór nr 2/.

zgłoś

Uwielbiam Makuszyńskiego, jemu też przypisuje się powiedzenie - Co poeta miał na myśli, gdy pisał ten wiersz - że jest głodny.

zgłoś

zgoda

zgłoś

bardzo proste, gdy piszę o kurtyzanie to nie znaczy, że nią jestem, gdy piszę o śmierci to nie koniecznie właśnie ktoś bliski odszedł, gdy opisuję Niagarę to nie znaczy, że mnie obryzgała wodą. Za tekst Nobla nie dostanę to pewne, ale "społeczne teksty" żyją życiem krótkim i może nie warto z gniota coś więcej wyciskać, bo powstanie kolejny gniot. Dzięki za właściwą ocenę tekstu był emocjonalny i początkowo jeszcze bardziej gniotowaty, z powtórzeniami, pseudorymami i wszystkimi możliwymi grzechami, ale podkusiło mnie i efekt dramatyczny, bo ...poeta duszę ma nadmiernie czułą... Voila

zgłoś

no i w samym "wierszu" już jest to nieosobiste - poeta to przecież nie mogę być ja, każdy to widzi i wie, ja tylko coś tam piszę

zgłoś

uff poczułam się ciekawie jako dinozaur i przyznam się, że znowu jako ten dinozaur nie zrozumiałam dlaczego ten wiersz ma być wskaźnikiem, że ja w takiej fazie schyłkowej jestem. Oczywiście wal minusami, to nie o minusy chodziło w tej powiedzmy poetyckiej odpowiedzi. Wiesz, może to nie powód do chwały, ale dopiero w tym roku skończyłam pracę w szkole, a ponieważ się diabelnie nudziłam ucząc officelogii więc wymyślałam przeróżne zadania - mam cudowny słownik współczesnego żargonu młodzieżowego, grubaśny. Nie będę udawać kogoś kim nie jestem. Mnie to nie przeszkadza, że jestem nie z tej epoki. A co do schyłku - możemy podyskutować. Niezbadane są wyroki boskie. O jakim incydencie mówisz? Czytam nowoczesną poezje z rzadka bo szkoda mi czasu na pławienie się w wulgaryzmach i liczenie orgazmów. I jeszcze ostatnia rzecz. Skrzydła są nie byle jakie bo Nike z Samotraki. Zdjęcie swoje miałam, ale się nie spodobało administratorowi - nie gustował w okularnicach - nawet po liftingu - więc je wycofałam. Zaraz zajrzę do twojej poezji - przedschyłkowej

zgłoś