jeszcze nie wiem co chcę jesienią
zimne słońce zajdzie kiedyś rdzawo
i oprawię ciepło ciała rtęcią
słodkie wino odsączę z poranka
gdzieś tam będziesz zapatrzony w niebo
porozrzucam myśli po trawniku
nic nie powiesz kiedy ciężko wsiąkną
zamkniesz dłonie by uścisnąć litość
potem wózek pchniesz w kierunku drogi
zaplątane koła między stopy
dotknę wierszem weź mnie chociaż siłą
szepniesz prozą kiepsko w nocy spałem
Regulamin
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
załapałam się na ostatnie dwa wersy. mam pewne wątpliwości co do ciepła rtęci - wydaje mi się to dziwaczne.
zgłoś
i "oprawię ciepło ciała rtęcią" - bardzo wyszukana metafora ale oddająca trafnie konieczność ochrony przed zimnem (rtęć - termometr-temperatura) - taki ciąg skojarzeń, ale tu na skróty... dobry, dobry wiersz! J.S
zgłoś
celnie, dzięki
zgłoś
bez prozy też się nie da spać
zgłoś
nie wiem, ja zasypiam w całych przekładach
zgłoś
Lubię tak pisząca Arwenę...
zgłoś
Ty masz chyba wszystkie choroby
zgłoś