już od dawna z plecakiem, w schodzonych butach poszukuję tej właściwej, jednej jedynie słusznej i wiesz co? nadal drepczę w miejscu ;) cały sens chyba w samym tuptaniu - podoba mi się to Twoje "wędrowanie" :)

zgłoś

Stojąc w miejscu kontrolujemy wszystkie cztery drogi;))

zgłoś

Kochani - k i W, co wam tu napisać na te komentarze. Dreptanie dreptaniem, ale i tak lepiej dreptać w miejscu, niż wybrać niewłaściwą drogę. Wieśniak M, stojąc w miejscu nie wiemy co jest za zakrętem i na nic zda się kontrolowanie tego, co może nas spotkać dopiero w połowie drogi, a czasem nawet przy końcu. :) Dziękuję wam bardzo za konkluzje.

zgłoś

Dreptanie w miejscu ma przekonać ciało że umysł robi coś w jakimś kirunku. Tym czasem drepczemy w miejscu. Nie ma rozterek że źle wybraliśmy, wciąż można wybrać. A że to nic ni daje?. Podążanie to już decyzja z dużą dozą prawdopodobiństwa że kierunek błędny. Pytanie tylko czy podażać wytrwale do końca czy zawrócić...

zgłoś

O jejku - tyle miłych komentarzy! Przepraszam że nie odpowiedziałam na każdy, ale byłam poza domem. Moi drodzy w tym wierszu chodziło mi o (jak słusznie piszecie w komentarzach) właśnie rozterki w naszej wędrówce przez życie, ale też z mojego punktu widzenia jako siedzenia, drogę którą się idzie z kimś i jak w wierszu... nie udaje się. Chodziło mi też o zabawę rymem, czyli jak zauważyliście, rym jednozgłoskowy. Na ile mi się te trudności udały, wydaje się że nie najgorzej. Więc wszyściutkim komentującym serdecznie dziękuję!!!

zgłoś

Chyba na początku jest błąd- ,,choć" zamiast ,,chodź". Nie wygląda to na grę słów, lecz właśnie na ewidentny błąd.

zgłoś

uczymy się na błędach, nikt nie powiedział, że będzie łatwo. I treść i forma - perfekt :) pozdrawiam serdecznie.

zgłoś

chinita, dziękuję za dobre słowo z :)

zgłoś