ja twardziel
zgrzypik
wstępnie żeruję w łyku
później dyskretnie
wchodzę między korę i drewno
łaskoczę wierzbę do łez
czynię ją rzewną
jestem aktywny
o zmierzchu i w nocy
skrzypię wspólnie zestrojonym dźwiękiem
twardością ksylemu
mięknę
co moim szlochem
to wierzby chichotem
trudem robaka oszukanych wzrusza
zwana płaczącą śmiechem się zanosi
przekłamywanym w uszach
Regulamin
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Trzeba mieć naprawdę talent, żeby rozchichotać wierzbę. ;))) Moje uznanie, JJ. ;) Ech, zacytowałabym Ci pewien fragmencik "Układu" Kazana, ale... jest dość nieprzyzwoity. ;) Zamiast tego zostawiam buziaka. :D I idę porzeźbić...
zgłoś
No, no. Wszedłeś w twardy temat do zgryzienia :) Taki z Ciebie spuszczel? Nieźle. Pozdrawiam.
zgłoś
Tak mnie zaintrygował tytuł, że nie mogłam nie zajrzeć. Wiersz jest świetny! "oszukanych wzrusza" - zlikwidowałabym tylko tę inwersję, po prostu super!
zgłoś
Lajanko - tam jest rym, stąd inwersja. ;)
zgłoś
wystrugałem z wierzby świątka/ zjadły go żywcem robaki/ wygląda więc chyba na to / że święty to byle jaki;)))
zgłoś
przyjemnie u Ciebie pożerować.
zgłoś
ale gilgotki ;)
zgłoś
Przyjemnie się czyta taka poezję.
zgłoś
gratuluję. zachwycasz.
zgłoś
gratuluję. zachwycasz. dawno nie czytałam tak pięknego kornikowego śpiewania.
zgłoś