|
| |
|
WSZYSTKIE PRACE
Poezja (801) Proza (73) Dziennik (269) Fotografia (24)
Pocztówka poetycka (3) Handmade (24) O autorze Znajomi (94) | |
śmiech dobrze wychodzi
na czarno białych
klawisze gonią do
szczęśliwego zakończenia
Regulamin
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
są klawisze - a Chaplin (pisany z małej nic nie znaczy - tyle co grzebień..) gdzie? rozumiem, że czarne i białe imitują wartości...jakie?!
zgłoś
czrne i białe imitują rzeczywistość jak start film, imitują klawisze pianina, dobro i zło co chesz mogą imitować:)))
zgłoś
Stary film:)
zgłoś
znam...ale u Chaplina nie ma szczęśliwego zakończenia - a jeśli, to tylko połowiczne; dobro u niego zawsze w opałach...
zgłoś
"Bo nie o to chodzi by złapać króliczka, ale....";)
zgłoś
ale wieloznaczne, a to tylko cztery liniki, też myślałam o szczęśliwej ucieczce lub uciekaniu dla samego uciekania w celu pewenj prowokacji
zgłoś
I to jest jak najbardziej trafne spostrzeżenie.Dziękuję Barbaro:))
zgłoś
czasem lepiej nie kończyć, Wiechu! żesz nie zapomnij pograć zawtra! buziak!
zgłoś
czasem lepiej nie zaczynać;))). Ale nie jutro:)))
zgłoś
:) Chwilę zajęło, zanim znalazłam w moich notatkach cytat z biografii Chaplina. Autorem jest David Robinson. Podaje fragment wywiadu z aktorem, z 1916 r. Tam Chaplin wyjaśnia, skąd wziął się jego filmowy wizerunek. Mówi o człowieku, który nazywał się Rummy Binks. Czasem furmani dawali mu trochę drobniaków za opiekę nad końmi przed karczmą The Queen's Head; jej właścicielem był wuj Chaplina. Moment, dam urywek osobno.
zgłoś
"...Miał bulwiasty nos, kalekie, reumatyczne ciało, spuchnięte wykrzywione nogi i najdziwniejsze spodnie, jakie w życiu widziałem. Musiał dostać je od jakiegoś olbrzyma, a sam był niskim człowiekiem. Kiedy patrzyłem, jak Rummy podchodził, szurając nogami po chodniku, by przytrzymać dorożkarzowi konia za groszowy napiwek, byłem zafascynowany. Ten chód był tak śmieszny, że spróbowałem go naśladować. Kiedy pokazałem mojej matce, jak chodzi Rummy, prosiła, żebym przestał, bo to okrutne tak śmiać się z cudzego nieszczęścia. Ale mówiła to zakrywając usta fartuchem. Potem wyszła do spiżarni i chichotała przez dziesięć minut. Ćwiczyłem ten krok dzień po dniu – stał się moją obsesją. I wszędzie, gdzie się z tym pokazałem, budziłem śmiech. Nawet teraz, jak mam zrobić coś śmiesznego, nie mogę się uwolnić od tego kroku".
zgłoś
No prosze.Śmiech przez zakryte usta fartuchem. Histeryczny, ale i dający chwilę słońca w szarości. Zaraźliwy jak ziewanie:)
zgłoś
Buziak isseński, czyli agnieszański, Wie Śniaku:)
zgłoś
Dzięki iagnieszańsko- isseńskie buziaki:))idę teraz z psem, tj suką.Ona uśmiecha się niezależnie jak chodzę, ale dziś przejdę się niczym rzeczony Rummy:)))
zgłoś
okej:)) głaski dla suki. i ja snickam.
zgłoś
a wiesz...suka się nie śmiała tym razem. Nie wiem czy to ja tak niezdarnie naśladowałem, czy ona nie ma poczucia humoru:)
zgłoś
porządna z niej suka:)
zgłoś
Kto słucha Sojana? Zamiast forte piana.
zgłoś
On sam nadzieję mam:)))
zgłoś
w kolorze tracimy uśmiech czarno biały... ;- ))) z dedykacją dla kupujących na pniu..;-)))* i tak jesteś Milord tylko tak jak ja zabawą słów...;-))) http://www.youtube.com/watch?v=XBW-UEbOfyQ
zgłoś
Dziękuję Ame:)))))
zgłoś
u Ciebie zawsze się uśmiechnę :))))))
zgłoś
cieszę się anko:)
zgłoś