Poezja

Na pewno jest tu zwyczajne życie,
zwyczajni ludzie, zwyczajny kraj,
lecz gdy mazurka gdzieś usłyszycie -
coś ściska w piersi. Graj serce! Graj! 

O tę zwyczajność nie jest tak łatwo.
Być może nigdy nie było "naj",
a zawsze był to pościg za tratwą.
Zagraj Chopina! - Mazurki graj!

Ktoś nazwał "Chopin" i ktoś "Etiuda"
miejsce pożegnań, gdzie słychać - bye!
Gdzie człowiek myśli - Wrócić się się uda,
choć zapamiętał - to nie był raj. 

I bywa ciche też to lotnisko,
a myśl się tłucze - Zapomnieć daj!
Jak to się mogło wydarzyć wszystko?
Czy człowiek doszedł już na sam skraj?

Grajcie mi teraz "Rewolucyjną"!
Jakiż po kwietniu będzie tu maj?
Skończcie parodię kondolencyjną!
Graj moje serce! Mazurka graj!