Poezja

Przemilczana - jakby zapomniana,
rozlanymi wodami spięta,
jest kraina - mało światu znana.
Najpiękniejsza, najdroższa, najświętsza!

Wiedzą Ci, co w Niej młodość spędzili,
że tu wieczna jest pamięć nieszczęścia,
za to ludzie się rodzą wspaniali
w Przenajświętszych Matczynych objęciach.

Zanim świat ich daleki zabierze,
zanim ich możliwości pokaże -
z wyszeptanym, ojczystym pacierzem
rozkwitają w nich kosmosy marzeń.

Te marzenia rozrzucą po Ziemi.
Dla nich często poświęcą wszystko.
Romantyczni - osamotnieni,
bo ich serca zostały nad Wisłą.

W przemilczanej - jakby zapomnianej,
rozlanymi wodami spiętej,
przecudownej - mało światu znanej,
ukochanej, Krainie Najświętszej! 

Ty podobnie myślałeś Karolu.
Świat Cię zabrał, lecz stale tęskniłeś -
przy tej małej kapliczce, gdzieś w polu
znowu jesteś! Święty! Powróciłeś!