Poezja

Chodzi nocka po kolędzie.
Zajrzy w okna. W progu siędzie.
Podtrzyma dyskusję miałką.
Chodzi nocka z pastorałką.
.
Czasem śmieszy - częściej straszy
już wiekowych dziadków naszych.
Igłą wideł dystans trzyma
wobec tego, kto się zżyma
na jej szopki i wykręty.
Głuchy jest na argumenty.
.
To ostatnia noc Heroda.
Panuje powszechna zgoda,
że czas skończyć jego zbytki
promujące zwyczaj brzydki
poddający wszystkich próbie
transplantacji gwiazdy w czubie.
.
Idzie nocka. Zwidy wiedzie
z babo-chłopem i niedźwiedziem.
Żyd ponagla wszystkich basem,
a sam grubą zbiera kasę
w propagandowych psikusach -
Na lekarzy! Na wirusa
i na powikłań potrzeby!
Żeby nam się... Żeby... żeby!