Poezja

Wiosna swoje ma powody,
by nie zważać na przeszkody,
tylko z nowym piąć się w górę.
Życie taką ma naturę
i swe genetyczne kody.
Nie odbierzesz mu urody
i żaden na drzewie pąk
nie rozkwitnie z obcych rąk.
Nawet, gdyby ci z Brukseli
zaszczepić coś u nas chcieli
i swoje nakazać wiośnie,
to i tak wszystko urośnie,
jak od wieków - po naszemu.
Wiosna zmierza ku dobremu.
 
Jeszcze rankiem wstają mgły.
Nieraz wiatr zawieje zły,
a pierwszy wiosenny grzmot
zwykle trafia kulą w płot.
Świat nam w oczach zielenieje,
może gdzieś tam źle się dzieje,
kiedy sztuczna chmura pada
i płot wyrósł u sąsiada,
odkąd nowa dyrektywa
już nie spaja, a rozrywa.
Wiosna swoje ma powody,
by nie zważać na przeszkody
i na żadne tarapaty,
choćby ktoś głosował za tym.