"galaktyka spojrzeń"

na milion a może więcej
lat bywa świetlnie
gdy nakładają się wszechświaty
oczami gwiazd
słońc niepojętych nawet Ra
kiedy rodzą się myśli
dzieci zimnego kosmosu
jest krzyk
echo rozsypanych lat



*życie to świecenie
fosforycznie beztlenowo

tożsamość

ostatnie szczeknięcie zostawiłem
w budzie rozgryzłem kaganiec
stalowy łańcuch i bat


bezszelestnie idę zostawiając
na śniegu trop niepodobny
kundlom zaszczutym


ludziom przyglądam się niemo
tam gdzie ogniwa kruszyły
zęby obolałe ściskaniem
szczęki wypuszczają kły


*czasem zdarza mi się
wyć do księżyca

spacer szczytami

jeśli się już zsunę
jak lawina na ciebie
przykrywając biało
piersi i twarz
ciemna jak ziemia
w której siał będę
uśmiechniesz się słonecznie
by znów topniały śniegi
kapały z góry



*jeśli będziesz grzeczna
 zima nie ustąpi

" w granicach siły"

łąki nam się stały
pod stopami zmęczonymi
choć wczoraj kruszyliśmy
granity tępe
strachu zabrakło jak czasem
wody płodowej powietrza mamy
przestrzenie niedościgłe
fatamorganą dnia
kiedy się rozeszliśmy
z bezpieczną codziennością
umierania bez słów


*droga jest modlitwą o życiu

"na płaskim"

myślami po polach
snuję się
mgła


wcale nie tu mieliśmy
powieki składać w amen
jak leśne zwierzęta


chuj z tym


hosanna na wysokościach
nie było wytchnienia
od syfu śliskiego
schizofrenii zdarzeń
zaprawdę
nie ma już dla nas miejsca


*z dołu powstaliśmy
 i w dole będziemy
 obracać się

"szpieg"

uciekam
do ciebie się
wtulam
spomiędzy piersi
mlecznych wyglądam
ale jakby bladziej
trochę szarzej
niby
nogami jeszcze poruszam
zasłaniam się murem

milczę

*maskuję się na tle
 szarej rzeczywistości

"terrorysta"

ostrożnie na wydechu
wsuwam dwoma palcami
ampułkę nitrogliceryny
marzeń pogubionych
nie pamiętam już
kiedy i co

między płucami
lokuję ładunek
uśmiechu przez zęby

odbicia w lustrze

*zastanawiam się ile
 można wstrzymywać oddech

"czwartek"

od dziś obiecuję
opuszczać deskę'
ostatnim ratunkiem
wyrzucać puszki
ciszej słuchać muzyki
palić na balkonie
pisać kartki na lodówce
że poszedłem


w chuj


daleko albo blisko
bez znaczenia odległości
są tak niezmierzalne


*zobaczymy się jutro
 albo nigdy

"osłaniam się"

mam jaźń
a może i dwie
na każdą ze stron moich
radykalnych nienawiści
do świata ułomnych


niech mnie ręka broni
jeśli trzeba prawa
krainą potępionych
łatwiej iść w duecie


*dwoistość istnienia
odwraca uwagę bogów

"synowi"

z daleka do ciebie
listy będę słał
z księżyca pełni
środka dnia
pełnego dumy
a niech tam nawet
chuj strzeli wszystkich


ty bądź


ale jak stary
twój dąb oporny
przeciwko toporom
tych co oniemieli


*nigdy robaki
szlachetnych drzew
nie zeżrą

"po sztormach"

dość mam już statku
pijanego spojrzenia
jak żagle rozszarpane
porywami pogardy
prądów wstępujących
tako i na mnie
bezpieczną jest rafa
kiedy świeże małże
połykam co rano
śliskie domysły
już zardzewiałe


już twoje