Mogę zrozumieć zamysł autorki, pełnię wiary i optymizmu. Ale jest to optymizm nierealny, nieżyciowy. Cele mieć trzeba ale ile razy się głowę schyli nim się je osiągnie wie tylko ktoś kto cokolwiek w życiu osiągnął. Bo nie raz nie tylko schylić przyjdzie głowę, ale niemal nosem po ziemi szurać. Można nawet upaść, ważne by się podnieść. A z technicznej strony - po co te ukośniki w wierszu? Moim zdaniem zbędne. Pozdrawiam

zgłoś

Tak jak Ty myśli większośc i dlatego to napisałam,ponieważ zmieniłam wiele w moim życiu gdy zaufałam sobie.Fakt mam już swoje lata więc i potrzeb niewiele, ale jednak. Piszę od pięciu miesięcy wiersze-to też daje do myślenia zważając na fakt że jestem normalną starszą panią z prowincji.Życie zmieniłam o 380 stopni.Dotyka się ziemi nosem gdy się sobie do końca nie ufa. Ja już podniosłam głowę.Warto popatrzec w swoje oczy w lustrze.Dziękuję za komentarz .Pozdrawiam

zgłoś

A może perspektywa zależy od tego ile mamy do stracenia?

zgłoś

Bez mocnego napierania łatwiej można coś osiągnąc. Od kiedy przestałam myślec o stratach i od kiedy przestałam wkurzac się na życie jakoś dziwnie przychodzą piękne zmiany.Troszkę pózno to odkryłam, ale jestem w szoku.Gdy zwolniłam świat sam przystosowywuje się do mnie:)

zgłoś

Pani Anno niech pani pisze i nie tłumaczy się. Wszyscy mamy jakiś powód dla którego piszemy, ale on jest nieważny. Istotne jest to że piszemy i jesteśmy tu i teraz razem

zgłoś

;)) pozdrawiam cieplutko

zgłoś

Witku mam dawno podniesioną głowę, także spoko. Już się nie tłumaczę tylko pokazuję drogę.Pozdrawiam cieplutko:)

zgłoś

i oto chodzi Anno, czekam na kolejne wiersze

zgłoś

Dziękuję Witku.Pozdrawiam:)

zgłoś

Nie zawsze łatwe proste wybory. Miłego...

zgłoś