Poezja

Szamocę się w porwanej sieci
mojej mizerii rozdętej
do rozmiarów obsesji samotności.
 
Orszak szaroburych chmur
otacza mnie szczelnym kordonem
pejzażu mojego istnienia.
 
Pragmatyzm osiada powoli,
na zwojach umysłu
przepływając krwioobiegiem
zdarzeń skonsumowanych.
 
Mieszkanie z obcą architekturą mebli
gdzie wszystkie twarze są puste
straciło wyraz bliskości.
 
Epifania, której oczekuję
utknęła pośrodku
samotnej strony życia.
 
Siny abażur nieba
wysysa resztki promieni
z mej nagiej duszy,
rozpiętej na drogowskazie
czasu przeszłego.