|
| |
|
WSZYSTKIE PRACE
Poezja (129) Proza (3) Dziennik (6) Fotografia (129) Grafika (1)
Pocztówka poetycka (1) O autorze Znajomi (20) | |
Луна уходит. Но костер
Еще выплескивает пламя.
И различим во тьме, как в раме,
Лица подсвеченный узор.
Лицо вбирает жар костра
И отражает отблеск лунный.
Лицо луны – не девы юной.
Лицо - судьбы. Лицо – вчера…
А за спиной костра возня:
Шныряет жизнь! Жуки и мыши,
Растут грибы вокруг огня…
И я один. В себе, как в нише.
Но… ангел смотрит на меня.
UA3URX 04.09.2011
a ja nie mam żadnych myśli przy ognisku. Zbyt jestem zafascynowany ogniem by zakłócać go własnych myśli gonitwą:))
zgłoś
Tez lubie cieszyc sie patrzac na tancy plomykow ogniska. Tylko czasem cos najdzie i mysliej caly roj w glowie. Wlasnie wtedy gdy niemasz pewnosci o jutrze.
zgłoś
Ja mam podobnie jak ty, Wieśniaku ;) Człowiek się zatrzymuje, patrzy i wtapia w tło. Wiersz bardzo mi się podoba. Zwłaszcza koniec.
zgłoś