To jakby spowiedź z całego życie. W pięknej ostatniej zwrotce jest mimo wszystko ciąg dalszy

zgłoś

bardzo na "tak"

zgłoś

To się nazywa skomentować wiersz! Dzięki, Pani Wando, za współtwórcze odczytanie Przezroczystości.

zgłoś

"i już nie zamglić jasnego widzenia które żarzy się we mnie pełnokrwistym zdaniem" - a to co? Po co Panu odsiecz? (Jeśli Pana odpowiedź na mój komentarz była ironiczna)

zgłoś

Pani Wando, tu idzie o coś więcej niż o ironię! Tu idzie o ... IMPONDERABILIA! Rzecz w tym, że, w ostatecznym rozrachunku egzystencjalnym, zdani jesteśmy tylko na siebie! I trzeba to znosić, i trzeba to wy-żyć do końca! Tym jesteśmy... i zdaje mi się... że niczym więcej!

zgłoś

Czy Pana książka "Ktoś" jest gdzieś dostepna?

zgłoś

Wspaniały wiersz , to się nazywa trzymać klasę .Najwyższą. :"już nie uwolnić mi się od tych wierszy/ co drą w kawałki zasłonę złudzenia/ bo bez nich życie parcieje i rzednie/ a ja sam sobie przeciekam przez palce/ Gdy przezroczyści przenikamy siebie. Ukłon głęboki Grzegorzu:):)

zgłoś

Pani Wando, proszę podać adres domowy to wyślę Pani "Ktosia".

zgłoś

Ojejku! Dzięki. Juz podaję w wiadomościach

zgłoś

przenikliwosc, migawka, kadr, przebicie wszystkich wymiarow czasu w jednym. mistrzostwo jak na moje skromne wyksztalcenie...

zgłoś

ten wiersz przykleił się do mnie - to jest dopiero poetycki życiorys z mało optymistycznym zakończeniem, myślę o odsieczy jakim są wspomnienia i myśl o tym co i jak zapisane

zgłoś