Sztuka mycia okien | Sztelak Marcin

	Sztelak Marcin
	WSZYSTKIE PRACE Poezja (1447) Proza (2) Książki (1) O autorze Znajomi (16)

7 grudnia 2015

poezja

Sztelak Marcin

Sztuka mycia okien

Koliste ruchy rozgrzewają szkło,
na wylot wybitych szyb.
Po drugiej stronie powietrze
jest gęstsze. Zlepia rzęsy i palce.

Wewnętrznie hula przeciąg,
także w opuszczonych szufladach,
tych na seksowną bieliznę. Osad w
poczerniałych kieliszkach trąci winą.
Skwaśniałą przez powtarzalność
tęsknień.

Lustra błyszczą w półmroku,
wypucowane z autoironiczną starannością.
Jednak odbicia przedmiotów milczą,
przeklęte.

jeśli tylko

7 grudnia 2015 o 16:11

lubię ciszę odbić, wymytych do czysta..

zgłoś

alt art

7 grudnia 2015 o 16:16

ale widma wypucowanych szkieł zsyłają niespokojne noce i bolesne poranki. ..

zgłoś

jeśli tylko

7 grudnia 2015 o 16:28

dlatego alugastrin na chmurne wieczory..

zgłoś

alt art

7 grudnia 2015 o 16:46

kto wsypał szczwół plamisty i szalej jadowity do szejkera sokratesa..

zgłoś

jeśli tylko

7 grudnia 2015 o 16:50

cagliostro..

zgłoś

Damian Paradoks

7 grudnia 2015 o 17:44

okna rzadko myję a naczynia nad wyraz często. Gdyby tak mycie garów stało się poezją zamieszkałbym w kuchni ;)

zgłoś

Ananke

7 grudnia 2015 o 18:09

bardzo na tak, świetne, świeże metafory.A tak apropo - panie Marcinie już nie raz próbuję sprowokować pana do jakiejś komunikacji z odbiorcą, ale doprawdy trudny to temat. Czasem czuję się tak, jakbym wchodziła przez uchylone drzwi do cudzego mieszkania, spodziewam się zastać tam gospodarza, a tym czasem po obejściu wszystkich pokoi, zastaje się niezręczną pustkę, graniczącą z poczuciem, że jest się intruzem ;)

zgłoś