z czego wnioskujesz, że to "proza"?

zgłoś

mam wrażenie, że dążysz do zrozumienia tego wiersza jako komunikatu o charakterze informacyjnym. Jeśli potraktujemy go jako płaszczyznę porozumienia między czytelnikiem i autorem, to musi się skończyć dwustronnym przekładem dwóch monologów, bo czytelnik zawsze zatrzyma się na własnej tautologii. Tymczasem moją koncepcją było żeby czytelnik odnalazł w sobie jakieś nieodkryte miejsce-nie-miejsce, i to właśnie dzięki wierszowi, którego nie rozumie, który akceptuje takim, jakim jest, w którym znaczenia ulegają dezintegracji, do słów, do dźwięków, które samym swoim brzmieniem "wywołują" świadomość czytelnika, zmuszają jego wyobraźnię do przeistaczania znaczeń, przekładania na swój język obrazu, który nie jest odzwierciedleniem świata widzialnego. Wolałbym tutaj raczej rozbrajać każdą tezę bez ostatecznej konkluzji, przyjmując jak najwięcej perspektyw, próbując dotrzeć do tego CO SPRAWIA że przyjmujemy tak wiele perspektyw - właśnie do świadomości. Nie świadomości konkretnej rzeczy, ale świadomości jako nieodłącznej cechy naszego człowieczeństwa. To ona jest dla mnie sednem sztuki - wiersz to dla mnie element wyobraźni, który poprzez znalezienie punktu wspólnego, skłania nas do rozpoczęcia podróży badawczej w nieznane, której celem jest odnalezienie siebie nowych siebie, lub odkrycie że inni ludzie również posiadają tę nieuchwytną cechę, która uświadamia nam istnienie życia poza intymnym światem odbiorcy. Pozdrawiam!

zgłoś

Wiersz to chyba odruch bezwarunkowy mózgu, reakcja na zaistniale warunki, jak mleko w garnku kiedy zaczyna kipieć. Nic na to nie poradze :)

zgłoś

niby tak, ale po co mi gole madrosci, jesli od nich tylko glupieje?..zreszta wiesz ze o barwy zycia mi chodzi:)))

zgłoś