Prosty człowiek jak łodygi ostu
krzykliwy, klnący, plujący na ziemię
która kwitnie - białe astry,
przychodzi, przechodzi szkoły w niedziele,
bez szkół miłości ma dzieci wiele jak sosny
nie zawsze prostych,
pracuje, pije, chowa dzieci jak chwasty,
osty porastają ziemię,
są solą, chlebem i nadzieją.
Prosty człowiek z wiarą wyrosły
w garnitur świąteczny strojny
z klęczącym ludem hojny,
kuje, hoduje - białe astry
swoje i twoje nagrobne,
niektóre dzieci dopiero starość prostuje.
Regulamin
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
za duzo "prostych" w wierszu Awatarze...
zgłoś
zmieniłem 6,7 wers starając się nie zmienić sensu, pozdrawiam
zgłoś
zastanawiałem się nad prostymi, mam inną wersję z inaczej brzmiącym 6 i 7 wersem a jednak, pozdrawiam, dzięki za kom.,
zgłoś
Człowiek jak łodygi ostu krzykliwy, klnący, plujący na ziemię która kwitnie - białe astry, przychodzi, przechodzi szkoły w niedziele, bez szkół miłości ma dzieci wiele jak sosny nie zawsze prostych, pracuje, pije, je jak chwsty jak osty porastające ziemię, są solą, chlebem i nadzieją z człowiekiem iwiarą wyrosły w garnitur świąteczny strojny z klęczącym ludem hojny, kuje, hoduje - białe astry swoje i twoje nagrobne, niektóre dzieci dopiero starość prostuje. nie wiem czy ostania zwrotka jest potrzebna dla ciebie dla mnie jako czytelniczki tak:) przepraszam za spozniona odpowiedz bardzo sila wyzsza i jakies tam ciasteczka w mozilli :(
zgłoś
poprosze o latwiejsz wersje:*
zgłoś