Poezja

dokąd siadaliśmy pod drzewami były potężne
konary wiły się w głowie
i w górze
sięgałam dalej niż oczy
nie wierzyłam że dzisiaj jest krótsze niż wczoraj
 
póki się nie znamy
jestem nieswoja
 
więc nie oswajaj mi dłoni
nie ucz składać w powietrzu ust
przykładam liść
i gram
 
zielono jest tylko drzewom
pytam czemu nie płaczą jesienią
 
kiedy mokną mi włosy
z żalu za wiosną wplatam się w babie lato
i skraplam 
 
chociaż to nieistotne
z perspektywy absolutu *



 
 
http://www.youtube.com/watch?v=HqGUhjvBbgs&feature=bf_prev&list=FLQmBMWZxG0bY&index=8