ajw
WSZYSTKIE PRACE Poezja (100) Proza (14) Fotografia (94) Grafika (30) Handmade (3)
O autorze Znajomi (10)

4 października 2025

poezja

ajw
ajw

żurawie

unoszą na skrzydłach księżyc
i dusze uczepione piór
ciszę rozsuwają trzepotem

jak odbicia na wodzie
popielatych chmur

otwierają niebo kluczem
zostawiając po sobie
szary ślad tęsknoty
w powietrzu wibrującym
klangorem


_________________
2025

Jaga
4 października 2025 o 15:39

Tęsknota za wiosennym kluczem...

zgłoś

ajw
4 października 2025 o 21:30

Też, ale bardziej za tymi, których - według dawnych wierzeń właśnie żurawie jako przewodnicy, nieśli dusze do nieba. Stąd też te wszystkie metafory.. Ich już nie ma, ale powietrze wciąż drży ich śmiechem, głosem, płaczem..

zgłoś

Belamonte/Senograsta
5 października 2025 o 14:46

Och, żurawie są niesamowite. Te u Chełmońskiego sa też straszne ja ghule, duchy, a zaraz potem sa bardzo piękne. U ciebie sa łagodne i zaprowadzają w krainę ciszy. Pozdrawiam

zgłoś

Kontakt z redakcją



Zgłoś nadużycie


Opcja dostępna tylko dla użytkowników zalogowanych. Zarejestruj się