|
| |
|
WSZYSTKIE PRACE
Poezja (100) Proza (14) Fotografia (94) Grafika (30)
Handmade (3) O autorze Znajomi (10) | |
kiedy
nie rezonuję ze światem
w którym ludzie
mieszają krople z drobinami lodu
odpływam jak wody
niesione przez rzekę
nuty smutku osiadają na dnie
cichną wszystkie słowa
i teorie bezwzględności
światło to fala
której prędkość jest zawsze
taka sama
rozlewam się w wielką deltę
pozwalając otulić
tylko morzu
Fizyka zamulania.
zgłoś
Serdecznie dziękuję za komentarz. Jestem tu nowa, dopiero się rozglądam, wiec miło, ze ktoś przeczytał mój wiersz :)
zgłoś
światło może też wpaść w pułapkę. nowe twarze potrzebne, to chyba fajny portal, chociażby dlatego, że można zablokować hejterów, ale tutaj ich nie ma, więc nie ma co blokować, a nawet jakby nie ma za wiele dziania się.
zgłoś
Mam nadzieję, że fajny :)
zgłoś
no i niektórzy to i wydali już książki jak widzę, więc to chyba dzianie się
zgłoś
ogromna to dla mnie radość, że Jesteś :) witam znakomitą Poetkę i świetną Komentatorkę :)
zgłoś
Dzięki za cynk gdzie jesteś :)
zgłoś
Trudno rezonować z lodowatym światem, ale czasem wpadamy w jego macki, bywa, że są tacy, którym one odpowiadają, a nawet je wspierają, niestety...
zgłoś
Ludzi poznajemy najczęściej w trudnych sytuacjach.
zgłoś
Wspaniały wiersz, delektuję się nim. Pozdrawiam:))
zgłoś
Dziękuję serdecznie :)
zgłoś