17 stycznia 2025

poezja

ajw
ajw

kołysz mnie kołysz

kiedy
nie rezonuję ze światem
w którym ludzie
mieszają krople z drobinami lodu
odpływam jak wody
niesione przez rzekę

nuty smutku osiadają na dnie
cichną wszystkie słowa
i teorie bezwzględności

światło to fala
której prędkość jest zawsze
taka sama

rozlewam się w wielką deltę
pozwalając otulić
tylko morzu

Weronika
18 stycznia 2025 o 11:37

Fizyka zamulania.

zgłoś

ajw
18 stycznia 2025 o 12:01

Serdecznie dziękuję za komentarz. Jestem tu nowa, dopiero się rozglądam, wiec miło, ze ktoś przeczytał mój wiersz :)

zgłoś

Belamonte/Senograsta
18 stycznia 2025 o 12:23

światło może też wpaść w pułapkę. nowe twarze potrzebne, to chyba fajny portal, chociażby dlatego, że można zablokować hejterów, ale tutaj ich nie ma, więc nie ma co blokować, a nawet jakby nie ma za wiele dziania się.

zgłoś

ajw
18 stycznia 2025 o 21:37

Mam nadzieję, że fajny :)

zgłoś

Belamonte/Senograsta
18 stycznia 2025 o 12:28

no i niektórzy to i wydali już książki jak widzę, więc to chyba dzianie się

zgłoś

AS
18 stycznia 2025 o 12:42

ogromna to dla mnie radość, że Jesteś :) witam znakomitą Poetkę i świetną Komentatorkę :)

zgłoś

ajw
18 stycznia 2025 o 21:38

Dzięki za cynk gdzie jesteś :)

zgłoś

wolnyduch
18 stycznia 2025 o 14:54

Trudno rezonować z lodowatym światem, ale czasem wpadamy w jego macki, bywa, że są tacy, którym one odpowiadają, a nawet je wspierają, niestety...

zgłoś

ajw
18 stycznia 2025 o 21:39

Ludzi poznajemy najczęściej w trudnych sytuacjach.

zgłoś

Bezka
18 stycznia 2025 o 18:10

Wspaniały wiersz, delektuję się nim. Pozdrawiam:))

zgłoś

ajw
18 stycznia 2025 o 21:39

Dziękuję serdecznie :)

zgłoś

Kontakt z redakcją



Zgłoś nadużycie


Opcja dostępna tylko dla użytkowników zalogowanych. Zarejestruj się