czy ja powoli moge zaczac czuc do kogo takie slowa adresowane? a oni mchem juz slysza chyba...

zgłoś

Ten dom fizycznie nie istnieje od jakichś trzech lat. Uchwycony w ostatnim momencie, na krótko przed ostatecznością. Jego miejsce zajmuje uroczy, pomarańczowy domek 'na bogato', z płotkiem i pieskiem. W mojej głowie Ten dom nadal tam stoi. Z drzwi wejściowych wyrastało kiedyś drzewo. Czeremcha. Dom stał już opuszczony kiedy moja matka była dzieckiem.

zgłoś

Hm, to druga Twoja fotografia, która ożywia myśl o połączeniu, ilustracyjności. Zalinkuję wiersz:) Dobrego.

zgłoś

i choć w tym domu życia nie widać to całość ujmuje

zgłoś

bądź, byle byś był-marzenie poza czasem,nierealne

zgłoś

realne

zgłoś

eh...

zgłoś

No tak. Jest. I własny komentarz czytam, jakby go pisał kto inny. Teraz wróciła mi pamięć, że dałam domowi wcześniej napisany tekst. Zdaje się, bo to byłoby dość logiczne, o chłopaku, który skubał czarne porzeczki przy rozpadającym się domu i o parze kruków; zabrałam go, przeoczywszy w niecierpliwości, że połączyłam litery z innym obrazem. Gdybym potrafiła teraz ułożyć wiersz, dla którego ta pocztówka byłaby źródłowa, toby znaczyło, że byłam gotowa uporządkować sobie to i owo. Nie wiem. Zobaczę. Lub nie. W sprzyjającym czasie.

zgłoś

ależ ja z tym próbuję rozmawiać. heh, byłoby pożytecznie, gdybym była cierpliwie

zgłoś

Bądź...

zgłoś