epoka dziś taka, że przyszło nam umierać po wielokroć; szczątki zostawiamy w chmurach stygnących portali; podarowane tylko nie dokończone chwile..

zgłoś

zaplątaliśmy się w sieci czasu, a ten ucieka...

zgłoś

Muszę Wam jednak powiedzieć, to wczoraj uderzyły we mnie dwie rzeczy. Blogi, które prowadziłam, były takimi moimi pamiętnikami. Od nich w sumie zaczęło się moje pisanie. Nigdy nie przypuszczałam, że pewnego dnia ich nie będzie. Na tamtym blogu poznałam faceta, który w tamtym okresie pomógł mi siebie zaakceptować. Jako nastolatka zmagałam się z wieloma problemami, a po drugiej stronie ekranu był ktoś, do kogo można było wylać swój żal i jakoś tak było lepiej. Dlatego kiedy wczoraj odkryłam, że nasze blogi nie istnieją, a z nimi wszystkie komentarze - cała nasza historia - to zrobiło mi się ogromnie smutno. W szczególności, że straciłam kontakt z tym kimś. Blogi po prostu bardzo mnie inspirowały. Ja ciągle mam wrażenie, że wtedy pisałam dużo lepiej niż dziś. No i cóż :) Trza iść dalej.

zgłoś

Wszystko ma swój czas...

zgłoś

no i tu przegrywa cyfro-infostrada/ ze zwykłym papierem w słowa ozdobionym/ tak mści się okropnie wobec listów zdrada/ drukujmy choć kopie/ blogi - z lodu domy//:)

zgłoś

ja to nie wiedziałam jaki jest wspaniały świat poezji

zgłoś

jak już nie ma gdzie wracać, to trzeba zacząć coś od nowa, pozdrawiam :)

zgłoś