Który to już dzień trwa bezwzględny, wręcz zabójczy, stan schizofrenicznej paranoi, przyprawiającej mnie o łamiące żebra walenie serca? Przestałem liczyć. Przez wiele miesięcy, zbyt wiele nawet jak dla mocnego faceta, za którego mimo wszystko się uważam, nie potrafię zaznać spokoju. Co wieczór młot siedzący w moich piersiach odlicza nanosekundy grobowej ciszy, a do otwartych oczu nie docierają promienie księżycowego światła. Zatracam się w nieświadomości miejsca i czasu, nie wiem, która mija godzina - pierwsza w nocy, trzecia, może piąta. Nie ma to żadnego znaczenia. Liczą się tylko obrazy w mojej głowie. Pamięć. Zazwyczaj bardzo wybiórcza, tym razem bezlitośnie dokładna, co noc emituje ten sam, zgrany jak stara winylowa płyta, film. Za każdym razem katuje mnie wspomnieniami, które powoli niczym podstępna choroba atakują neurony, podążając szeroką autostradą synaps, i łakomie wyżerają resztki zdrowego rozsądku.
Nawet o tym nie wiesz… Skąd masz wiedzieć, że mnie zabiłaś…
*
Pomimo iż znamy się ponad ćwierć wieku, nie znamy się wcale. Dobrze, że nasze byty funkcjonowały w innych przestrzeniach i przez cały ten czas nie mieliśmy kontaktu. Kiedy się wreszcie spotkaliśmy, mogłem radośnie zgłębiać każdą molekułę twojego ciała, każdą cząstkę duszy, zakamarek osobowości. Przy tobie nie zastanawiałem się, czego oczekujesz. Nie wiem skąd, nie wiem dlaczego, ale po prostu poznałem wszystko. Patrzyłaś na mnie, a ja słyszałem: „Zrób coś, rozbierz mnie jeszcze bardziej”. I choć od dawna byłaś już naga i drżąca w oczekiwaniu nieuniknionego, wnikałem w każdy atom twego ciała. Spleceni w jedno gorące tchnienie rozkoszowaliśmy się chwilą, nie bacząc, że przecież ma ona, jak wszystko inne, swój nieuchronny koniec. Liczyło się tylko tu i teraz. Nasze oddechy współgrały, zmysły zlały się w jedną kolorową masę i wrzały w tyglu rozpalonej namiętności…
*
Dojeżdżał do granicy. Jeszcze kilkaset kilometrów i będzie w domu. Przebywał u niej zaledwie trzy dni, a czuł jakby spędzili ze sobą całe życie. Nie będą razem, to pewne, poznała jakiegoś faceta. Powiedziała o tym. Zaklął w duchu siarczyście i jeszcze mocniej docisnął pedał gazu…
Regulamin
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
ciekawe
zgłoś
Ciekawe, że ciekawe. :) Mogłabyś rozwinąć? Jeśli jednak nie to i tak wielkie dzięki za przeczytanie.
zgłoś
to podzielenie na trzy części, nietuzinkowy bohater, napisane bardzo wprawnie i, nie wiadomo, co dalej...
zgłoś
...dodał gazu klnąc siarczyście.Nie ma dokąd się spieszyć więc ?....miejmy nadzieję że droga pusta ;)
zgłoś
spieszenie sie jest podobno oznaka mocnych ciagot ku zapomnieniu...
zgłoś
Co kto woli. Pozostawiłem niedomówienie, bo mogło być dwojako. Dla lubiących dobre zakończenia, facet się otrząsnął docisnął pedał gazu, aby uciec od wspomnień i znaleźć się czym prędzej w domu. Dla "dramaturgów", gość załamał się i docisnął pedał gazu, aby pójść na czołówkę z wielką osiemnastokołową ciężarówką.
zgłoś
Narracja bardzo ciekawa podobało mi się...jedyne zastrzeżenie to brakuje mi emocji, przemyśleń bohatera . ale poza tym jestem na - tak
zgłoś
no i mógłbyś zadać jakieś pytania czytelnikowi w lekturze...jawniej czy bardziej skrycie;)
zgłoś
Przemubik, dzięki za koment. Co do Twoich wniosków - to jest opis pewnych stanów emocjonalnych, nie dialog z czytelnikiem. Zamknąłem to w pewnej formie i wszelkie odstępstwa od niej tylko by zaszkodziły.
zgłoś
rozumiem:)...a może na korzyść by przyszło dodać jakiś "symbolizm", uwielbiam takie rzeczy czytać;)
zgłoś
pewnie masz racje że zmiany tutaj nie koniecznie pomogą, a może wykorzystasz moje myśli w innych wycinkach prozy
zgłoś
Z pewności tak będzie. Uważam Ciebie za zdolnego, młodego człowieka, a takich warto słuchać, wprowadzają bowiem świeży powiew, a to jest potrzebne jak powietrze.
zgłoś
Tu nie ma symbolizmu. Facet spotkał miłość sprzed dwudziestu pięciu lat, spotkali się. Było im wspaniale ze sobą, ale... Każde z nich żyło w innych, nieprzenikających się światach. Musieli podążać dalej swoją drogą, choć po tym nie było to już takie łatwe.
zgłoś
Przyznam , że osobiście przeszkadzają mi w tekście te wszystkie neurony, synapsy, nanosekundy. Myślę że tekst ich nie potrzebuje, a przez ich dodanie zawęża grono odbiorców. Co o tym myślisz ? :))
zgłoś
Masz rację, wiem, że to nieco patetyczne, lecz pozostawię tak, ponieważ już nie chcę go zmieniać. Ta forma powstała taka i jest dla mnie już zamknięta. Nie ruszę tego, bo to jest kawałek mojego życia, nie można cofnąć czasu i przezyć czegoś jeszcze raz, tylko inaczej.
zgłoś
Przeczytałam i zakłopotałam się, bo w porównaniu z Twoimi dwoma poprzednimi tekstami, które widziałam, ten wydał mi się znacznie słabszy. A już "wrzenie w tyglu rozpalonej namiętności" podłamało mnie całkiem. A potem przeczytałam Twój odautorski komentarz i zrobiło mi się trochę lepiej :) bo jeśli dobrze rozumiem, tekst dokumentuje tylko pewien etap rozwoju Twojego warsztatu, już historyczny. W tym sensie jest cenny. Mam nadzieję, że Cię nie uraziłam? Ania
zgłoś
Nie, Aniu, nie uraziłaś mnie. To faktycznie etap historyczny. Można powiedzieć - bardzo historyczny. Ja także stawiałem pierwsze kroki... A stawiałem je w wielkim bólu, co pewnie widać.
zgłoś
Mimo to, uważam ten tekst za przełomowy w moim zasranym pisarskim życiu.
zgłoś
I za jeden z najlepszych...
zgłoś
Między ustami a brzegiem koszmaru.
zgłoś
Dzięki, Jarku. Aluzju poniał.
zgłoś
Mądra żona :) pozdrowić!
zgłoś
najpierw trochę filozofii potem zmysłowe dotyki by na koniec dodać gazu i zapomnieć ? czytało się szybko i ciekaw byłem co dalej -znaczy dalej ciekaw jestem co dalej :)
zgłoś
spalona przystan! I niech JJot ma mnie za ostatniego durrnia, i tak nie zamierzam rozwijac komentarza:P
zgłoś
Darku. Dziękuję za komentarz. Szel. Hmm, to znaczy dobrze czy źle?
zgłoś